نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
در حالیکه در سیاستگذاریهای رسمی، حداقل متراژ یک واحد مسکونی «قابل سکونت» ۷۵ متر مربع تعریف میشود، بررسی فایلهای فروش در تهران نشان میدهد خرید چنین واحدی، بسته به منطقه، به بودجهای بین حدود ۲.۳ تا بیش از ۱۴ میلیارد تومان نیاز دارد.
به گزارش اکوایران به نقل از اقتصادنیوز، در حالی که در سیاستگذاریهای رسمی، حداقل متراژ یک واحد مسکونی «قابل سکونت» ۷۵ متر مربع تعریف میشود، و بنا بر گفته رئیس مرکز تحقیقات وزارت راه، مسکن و شهرسازی «الگوی بهینه مصرف مسکن، متراژ ۷۵ متر مربع را بهعنوان معیار پیشنهاد میکند و متراژ های پایین تر مسکن کامل محسوب نمی شوند»، اما واقعیت بازار مسکن حکایتی دیگر دارد.
ریز متراژها و یک انتخاب ناخواسته
افت توان خرید خانوارها، تقاضا را به سمت واحدهای کوچکمتراژ سوق داده و حالا زندگی در فضاهایی که عملاً به حداقلهای سکونت نزدیکاند، به یک انتخاب ناخواسته تبدیل شده است.
با این حال، پیش از آنکه درباره ریزمتراژها نسخهپیچی شود، این پرسش مطرح میشود که اساساً خرید یک واحد ۷۵ متری متناسب با زندگی شهری در تهران، امروز چه هزینهای روی دست خانوار میگذارد؟
هزینه خرید مسکن 75 متری در پایتخت
بررسی فایلهای فروش واحدهای مسکونی با شاخصهای ۷۵ متر مربع زیربنا، دارای آسانسور، پارکینگ، انباری و دو خواب نشان میدهد که در مناطق شمالی تهران شامل مناطق ۱، ۲ و ۳، حداقل بودجه مورد نیاز برای خرید چنین واحدی بین ۱۰ تا ۱۱ میلیارد تومان است.
برای مثال، آپارتمانی با این مشخصات و سن بنای ۱۵ سال در شهرک نفتِ منطقه یک، ۱۰ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است. در محله دربند نیز واحدی مشابه با سن بنای ۱۲ سال، ۱۰ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان آگهی شده است.
در منطقه ۴، حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۸ میلیارد تومان برآورد میشود. در محله فرجام، آپارتمانی ۷۵ متری، ۲۰ سال ساخت و دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با قیمت ۸ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان عرضه شده است. در منطقه ۵ نیز حداقل قیمت به حدود ۱۰ میلیارد تومان میرسد؛ بهطوریکه واحدی با ویژگیهای مذکور و ۱۴ سال عمر بنا در محدوده اشرفی اصفهانی، ۱۰ میلیارد و ۱۲۵ میلیون تومان قیمت دارد.
در منطقه ۶، این رقم به حدود ۱۱ میلیارد تومان میرسد. برای نمونه، آپارتمانی ۷۵ متری، ۲۰ سال ساخت در یوسفآباد با قیمت ۱۲ میلیارد تومان آگهی شده است. در مناطق ۷ و ۸ اما حداقل بودجه مورد نیاز کاهش مییابد و به حدود ۵ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان میرسد. در محله زرکشِ منطقه ۸، واحدی با ۱۴ سال عمر بنا ۵ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده و در محله نظامآبادِ منطقه ۷، آپارتمانی ۷۵ متری نوساز و دارای آسانسور، پارکینگ و انباری با قیمت ۶ میلیارد و ۷۵۰ میلیون تومان به فروش گذاشته شده است.
حداقل بودجه برای خرید واحد مورد نظر در مناطق ۹، ۱۰ و ۱۱ نیز حدود ۶ میلیارد تومان است. برای مثال، در محله استادمعینِ منطقه ۹، واحدی ۵ سال ساخت با امکانات یادشده، ۶ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان قیمت دارد.
بررسی مناطق ۱۳، ۱۴ و ۱۵ نشان میدهد که حداقل بودجه مورد نیاز در منطقه ۱۳ حدود ۵ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، در منطقه ۱۴ حدود 4 میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان و در منطقه ۱۵ حدود ۳ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان است. بهعنوان نمونه، در محله مسعودیهِ منطقه ۱۵، آپارتمانی ۷۵ متری نوساز با قیمت ۴ میلیارد و ۹۰ میلیون تومان عرضه شده است.
در منطقه ۱۶، حداقل قیمت به حدود ۲ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان میرسد. برای مثال، در محله یاخچیآباد، واحدی با متراژ یادشده و ۲ سال ساخت، ۲ میلیارد و ۳۶۸ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
در منطقه ۱۷ نیز حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۳ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان است و در محله زمزم، واحدی ۷۵ متری و ۹ سال ساخت با قیمت ۳ میلیارد و ۶۹۰ میلیون تومان آگهی شده است.
در مناطق ۱۸ و ۱۹، حداقل بودجه خرید حدود ۲ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان برآورد میشود. برای نمونه، در محله دولتخواه جنوبیِ منطقه ۱۹، واحدی ۷۵ متری و ۶ سال ساخت با امکانات یادشده، ۲ میلیارد و ۴۷۵ میلیون تومان قیمت دارد.
در منطقه ۲۰ نیز حداقل قیمت در همین حدود است؛ بهطوریکه در محله جوانمرد قصاب، آپارتمانی ۷۵ متری و ۴ سال ساخت با قیمت ۲ میلیارد و ۴۷۵ میلیون تومان به فروش میرسد.
در نهایت، در مناطق ۲۱ و ۲۲، حداقل بودجه مورد نیاز حدود ۶ میلیارد تومان است. برای مثال، در محله چیتگر، آپارتمانی ۷۵ متری با امکانات مدنظر و ۱۳ سال ساخت، ۶ میلیارد و ۳۷۵ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ