آسیب تصمیم‌های سلیقه‌ای به اقتصاد تئاتر خراسان رضوی

محمد برومند در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به مشکلات معیشتی هنرمندان تئاتر در ایام جنگ تحمیلی رمضان، اظهار کرد: برای بررسی دقیق این موضوع باید کمی به گذشته برگردیم، وقتی به صد سال تئاتر خراسان رجوع می‌کنیم می‌بینیم بیش از ۵۰ سال قبل هنرمندانی در تئاتر داشتیم که درآمدشان از طریق تئاتر بود و هر روز اجرا داشتند، چه در تئاتر ملی، چه در تئاتر گلشن و چه در دیگر سالن‌های خصوصی کشور.

یک نویسنده و تهیه‌کننده سرشناس تئاتر افزود: آن ایام سالن‌های تئاتر حتی بیشتر از سینما رونق داشتند، اما وقتی هم‌زمان با شروع انقلاب این سالن‌ها تعطیل می‌شوند، این افراد یک باره بیکار می‌شوند، یکی از بزرگترین هنرمندان آن دوره یعنی باقرخان سیاوشی بوده، او آنقدر بزرگ بوده که صد نمایش کارگردانی کرده، من عکس هر صد نمایشش را دارم، همسرش هم بازیگرِ آثارِ او بوده. بهرام بیضایی در کتاب «نمایش در ایران» اسم و عکس او را آورده و از او با عنوان یکی از چهره‌های شاخص تئاتر خراسان نام برده است.

وی بیان کرد: در زمان جنگ جهانی، باقرخان سیاوشی نمایشی را از یک نویسنده روسی در ایران اجرا می‌کند، چون در آن ایام ارتش روس در ایران بوده و خیلی از افسرهای روس زبان فارسی را تاحدودی یاد گرفته بودند، یک ژنرال روسی آن نمایشنامه را می‌بیند و وقتی متوجه می‌شود متنِ اثر متعلق به یک نمایشنامه روسی است تحت تاثیر قرار می‌گیرد، چراکه بازی خوب و نبوغ باقر سیاوشی او را به وجد آورده بود، پس از آن ژنرال روس روی صحنه از باقر سیاوشی تقدیر می‌کند، بعد یک یادگاری که از مادرش به او به ارث رسیده بوده را به باقر سیاوشی تقدیم می کند و می‌گوید این ارزشمندترین چیزی است که اکنون دارم.

برومند «روسیه» را دارای پشتوانه تئاتری عظیمی دانست و تاکید کرد: مردم روسیه تئاتر را می‌شناسند، اما آخر و عاقبت این باقر سیاوشی و همسرش که مورد تحسین یک ژنرال روسی قرار گرفتند به کجا رسید؟ منصور همایونی می گوید «روزی در خیابان پارک کرده بودم که یک زن با چادر و یک زنبیل مندرس توجهم را جلب کرد وقتی به او نگاه کردم دیدم آشناست بعد فهمیدم او همان همسر باقرخان سیاوشی بود و آن زن، آن روز به من گفت باقرخان چندسال قبل فوت کرده، آن‌ها هزینه دفنِ او را نداشتند به همین علت دو روز همسرش روی زمین بوده و بعد شهرداری جنازه اش را جمع می‌کند.»

یک نویسنده و تهیه‌کننده سرشناس تئاتر افزود: بعد از چند سال یک نفر دیگر همسر باقرخان سیاوشی را سر چهارراه لشگر در حالِ سپند دود کردن می بینند. این باید سرنوشت دو هنرمند سرشناس تئاتر این شهر باشد؟

ضرورت امنیت شغلی برای هنرمندان تئاتر

وی گفت: اهالی فرهنگ و هنر امنیت شغلی می‌خواهند، منظور از امنیت این است که اگر حوادثی نظیر سیل، زلزله، کرونا و جنگ اتفاق افتاد، هنرمندانِ تئاتر یک امنیت مالی حداقلی داشته باشند. بیش از ۴ دهه است که هیچ کس هنرمندان تئاتر را نمی‌بیند و کسی تلاش نکرده تا این امنیت شغلی را برای اصحاب فرهنگ و هنر فراهم کند.

برومند بیان کرد: من بهانه‌های مدیران کشور در این خصوص را نمی‌پذیرم، هنرمندان شغل‌شان نوشتن، بازی کردن و خلق اثر هنری است، متاسفانه کارمندان ارشاد و حوزه هنری چون خودشان کارمند هستند نمی‌توانند از هم صنفان خود دفاع کنند، نیم قرن است که این مشکل اهالی هنر و تئاتر حل نشده است.

این داور و مدرس تئاتر اظهار کرد: خیلی از هنرمندان ما در فقر و نداری می میرند صندوق اعتباری هنر هم هیچ‌کاری نمی‌کند و هیچ خدماتی به هنرمندان نداده است