پروفسور کلایتون: از جنایت رهبران کشورم در حمله به غیرنظامیان شرم دارم

به گزارش خبرنگار مهر، شعله‌های جنگ‌ در خاورمیانه با آتشی که رژیم صهیونیستی و آمریکا به جان کشورهای منطقه انداختند بالا گرفته است. آنچه که به وضوح جهانیان شاهد آن هستند سنگیست که دیوانگانی چون ترامپ و نتانیاهو به چاهی انداخنه‌اند بی آنکه تحلیل درستی از آنچه در ایران و منطقه رخ داده است داشته باشند. اقدامی که به نظر می‌رسد نه افکار عمومی جامعه آمریکایی را قانع کرده و نه اندیشمندان و متفکرانش را و همین زمینه ایست تا جامعه امریکایی را در گردابی از تلاطمات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و نظامی بیاندازد.

محمدجواد استادی پژوهشگر مطالعات فرهنگی و سیاستگذاری هنر در خصوص جنگ رخ داده در خاورمیانه با تعدادی از اساتید آمریکایی مکاتبه داشته و نظرات آنان را پیرامون تصمیمات ترامپ جویا شده است. نظراتی که به خوبی نشان می‌دهد چقدر اندیشمندان و دانشگاهیان در آمریکا مخالف تصمیمان سردمداران این کشور در تجاوز به خاک ایران هستند.

پیام پروفسور فیلیپ کلایتون، استاد برجسته و مشهور فلسفه دین و الهیات دانشگاه کلرمونت آمریکا و مدیر مرکز مطالعات فرآیندی در واکنش به نوشته‌های محمدجواد استاتی در اعتراض و محکومیت جنایات ایالات متحده آمریکا در ایران نوشته است:

آقای استادی گرامی،

سخنان محکوم‌کننده‌ای که شما نوشته‌اید، سخنانی درست و منصفانه است. تجاوزاتی که آن دو کشور علیه ایران انجام داده‌اند، برخلاف حقوق بین‌الملل و اصول بنیادین اخلاق انسانی است. من می‌بینم که دوستان ایرانی‌ام در تلاش‌اند با والدین سالخورده و اعضای خانواده خود تماس بگیرند، در حالی که از روزی به روز دیگر در این تردید به سر می‌برند که آیا آنان همچنان زنده خواهند بود یا نه. حمله به اهداف غیرنظامی در کشور شما، بدون هیچ توجیه معناداری، جنایتی علیه بشریت است. من این کلمات را با شرمی عمیق می‌نویسم، در حالی که می‌دانم رهبران کشورم ــ کشوری که خود را مدافع دموکراسی و عدالت معرفی می‌کند ــ دستور انجام این حملات را صادر کرده‌اند.

ما در حال سازمان‌دهی اعتراضات هستیم (در آخرین تظاهرات «روز بدون پادشاهان» هفت میلیون نفر راهپیمایی کردند و تجمع بعدی نیز به‌زودی برگزار خواهد شد) و از نامزدهایی برای مناصب سیاسی حمایت می‌کنیم که هرگز دوباره اجازه نخواهند داد کشورم چنین تجاوزات غیرقانونی‌ای را آغاز کند. و در عین حال، هنگامی که جزئیات آنچه کشورمان انجام می‌دهد را می‌خوانیم، با اندوه و درد اشک می‌ریزیم.

ارتباط من با استادان ایرانی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد و در طول یک سال گذشته دو بار از طریق زوم با مخاطبان دانشگاهی در تهران سخن گفته‌ام و با استادان و دانشجویان وارد گفت‌وگو شده‌ام — افزون بر فرصتی که شما اخیراً در اختیارم گذاشتید تا بیانیه‌ای کوتاه ضبط کنم. با این حال، در سراسر زندگی‌ام همواره از نجابت، بزرگواری و عمق معنوی دوستان و همکاران ایرانی خود تأثیر پذیرفته‌ام. تنها هفت سال داشتم که عمه‌بزرگم پس از اقامتی طولانی در ایران به خانه ما بازگشت و برای ما از مردمی که در آنجا با آنان دیدار کرده بود سخن گفت. خشونتی که اکنون در حال وقوع است، در پرتو این تاریخ طولانیِ دوستی‌ها و تبادلات فکری، حقیقتاً غیرقابل درک است.

من هر روز چندین بار به خدای یگانه ــ که بخشنده و مهربان است ــ دعا می‌کنم که به پایان یافتن این هراس و وحشت یاری رساند و مردم ایران بتوانند به زندگی عادی خود بازگردند.

با اندوه و شرمساری،

فیلیپ