نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، دکلهای مخابراتی یکی از زیرساختهای اساسی برای ارائه خدمات ارتباطی در شهرهای بزرگ محسوب میشوند. اما در تهران، روند صدور مجوز و مدیریت این دکلها با مشکلات و چالشهای جدی مواجه است. در حالی که به گفته مهدی بابایی، رئیس کمیته ایمنی شورای اسلامی شهر تهران، حدود ۴,۵۰۰ دکل دارای مجوز در […]
به گزارش اکوایران، دکلهای مخابراتی یکی از زیرساختهای اساسی برای ارائه خدمات ارتباطی در شهرهای بزرگ محسوب میشوند. اما در تهران، روند صدور مجوز و مدیریت این دکلها با مشکلات و چالشهای جدی مواجه است. در حالی که به گفته مهدی بابایی، رئیس کمیته ایمنی شورای اسلامی شهر تهران، حدود ۴,۵۰۰ دکل دارای مجوز در سطح شهر فعال هستند، همچنان تعداد زیادی از دکلها بدون اخذ مجوزهای قانونی نصب شدهاند. این مسئله نگرانیهای متعددی را در حوزه ایمنی، سلامت شهروندان و ناهنجاریهای بصری شهری به وجود آورده است.
مشکلات فرآیند صدور مجوز و دکلهای غیرمجاز
بابایی به سایت خبری روابط عمومی شهرداری اعلام کرد که در سال ۱۴۰۳، ۲۲۸ درخواست برای نصب دکل از سوی اپراتورها ارائه شده که تنها ۱۱۸ مورد آن تأیید شده است.
از سوی دیگر، بابایی تأکید میکند که “۵۷۰ دکل فاقد مجوز قدیمی توسط شهرداری شناسایی شده که تنها ۱۳۹ دکل توانسته مجوز دریافت کند و مابقی برای تعیین تکلیف به کمیسیون ماده ۱۰۰ ارسال شده است.” این موضوع نشاندهنده ضعف نظارت در سالهای گذشته است که منجر به گسترش نصب دکلهای غیرمجاز شده و اکنون بار سنگینی بر دوش شهرداری گذاشته است.
چالشهای ایمنی و سلامت عمومی یکی از نکات مهمی که بابایی مطرح کرده، لزوم رعایت فاصله ۱۵ متری دکلها از ساختمانهای مجاور است. وی در این خصوص گفت: “ساختمانی که دکل روی آن نصب میشود، دچار مشکل نمیشود اما دکل باید با ساختمانهای مجاور ۱۵ متر فاصله داشته باشد.” همچنین وی هشدار داده است که نصب دکلها نباید در فاصله کمتر از ۱۵ متر از مدارس و پارکها صورت گیرد و در صورت ضرورت، باید حداقل ۵۰ متر فاصله با محل بازی کودکان رعایت شود. اما آیا این ضوابط در عمل اجرا میشود؟ با توجه به وجود دکلهای غیرمجاز، به نظر میرسد که این قوانین بهصورت سلیقهای اجرا میشوند و نظارت کافی بر رعایت این موارد وجود ندارد.
عقبماندگی در توسعه فیبر نوری؛ علت اصلی افزایش دکل ها
بابایی ضمن انتقاد از وضعیت فعلی توسعه فیبر نوری در تهران، گفت: “امروز اینترنت مصرفی شهروندان اغلب از طریق تلفن همراه است؛ در صورتی که در تمام دنیا از اینترنت ثابت و فیبر نوری استفاده میشود.” این تأخیر در توسعه زیرساختهای اینترنت ثابت باعث شده تا اپراتورها برای پوشش بهتر و افزایش سرعت اینترنت، به نصب بیشتر دکلهای مخابراتی روی بیاورند.
این در حالی است که شهروندان، به جای بهرهمندی از اینترنت پایدار، مجبور به استفاده از اینترنت موبایل با پوشش ناپایدار و هزینههای بالا هستند.
مشکلات مرتبط با نصب و مدیریت دکلهای مخابراتی در تهران، نتیجهای از عدم نظارت دقیق، قوانین نامنسجم و توسعه ناکافی زیرساختهای ارتباطی مانند فیبر نوری است. در حالی که شورای شهر و شهرداری به دنبال ساماندهی وضعیت دکلهای موجود هستند، همچنان ضعفهای نظارتی و اجرای نامناسب مقررات، معضلاتی جدی در این حوزه ایجاد کرده است.
به اعتقاد کارشناسان به جای افزایش بیرویه دکلهای مخابراتی، تمرکز بر توسعه فیبر نوری و اینترنت ثابت باشد تا مشکلات ناشی از نصب این دکلها کاهش یابد.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ