نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران،محسن هرمزی، معاون حملونقل و ترافیک شهرداری تهران، با تشریح کارنامه این نهاد از نیمه دوم سال ۱۴۰۰ تا پایان سال ۱۴۰۳، از کاهش متوسط سرفاصله در خطوط تندرو اتوبوسرانی به ۲.۶ دقیقه خبر داده است. به گفته او، روزانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر از سامانه اتوبوسرانی تهران استفاده میکنند. آمارها نشان […]
به گزارش اکوایران،محسن هرمزی، معاون حملونقل و ترافیک شهرداری تهران، با تشریح کارنامه این نهاد از نیمه دوم سال ۱۴۰۰ تا پایان سال ۱۴۰۳، از کاهش متوسط سرفاصله در خطوط تندرو اتوبوسرانی به ۲.۶ دقیقه خبر داده است. به گفته او، روزانه نزدیک به ۹۰۰ هزار نفر از سامانه اتوبوسرانی تهران استفاده میکنند.
آمارها نشان میدهد که تعداد کل اتوبوسهای فعال و غیرفعال از ۱۸۷۶ دستگاه در شهریور ۱۴۰۰ به ۳۱۲۳ دستگاه تا پایان سال گذشته رسیده است. این افزایش از طریق نوسازی ۱۲۶۶ دستگاه، بازسازی ۵۶۷ دستگاه فرسوده و خریداری ونهای ویژه برای توانیابان محقق شده است.
در همین بازه زمانی، قراردادهایی با شرکتهای داخلی برای تأمین اتوبوسهای دیزلی و برقی منعقد شده است. از جمله میتوان به قراردادهای شهرداری تهران با شرکتهایی مانند ایرانخودرو دیزل، عقابافشان، اسنا و همچنین واردات ۲۵۰۰ دستگاه اتوبوس برقی از چین اشاره کرد. تاکنون ۱۸۹ دستگاه از این اتوبوسهای برقی وارد ناوگان شدهاند.
همچنین، در حوزه بازسازی، سال گذشته ۱۵۳ دستگاه اتوبوس اورهال شدهاند تا از فشار بر ناوگان فرسوده کاسته شود.
در بخش تاکسیرانی، با وجود نوسازی ۷۹۲۶ دستگاه تاکسی و ۲۵۲ دستگاه ون در سه سال و نیم گذشته، همچنان حدود ۴۶ درصد ناوگان تاکسیرانی تهران فرسوده تلقی میشود و میانگین عمر تاکسیها به حدود ۱۱ سال رسیده است. شهرداری همچنین از خرید ۱۷۵۲ تاکسی شاسیبلند برقی برای استفاده در ناوگان آینده خبر داده است.
به نظر میرسد اگرچه برخی گامهای اجرایی در مسیر توسعه ناوگان حملونقل عمومی پایتخت برداشته شده، اما با توجه به حجم بالای تقاضا و فرسودگی گسترده ناوگان موجود، راهی طولانی برای رسیدن به استانداردهای شهری قابل قبول باقی مانده است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ