نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، در حالی که دولت از تعیین سقف مجاز افزایش اجارهبها برای سال جاری خبر داده، بررسیها نشان میدهد برخی از قراردادهای جدید با نرخی بالاتر از این سقف منعقد شدهاند. چند روز پیش، رضا خالقی، مدیرکل راه و شهرسازی استان تهران، اعلام کرد حداکثر میزان مجاز افزایش نرخ اجاره در شهر تهران […]
به گزارش اکوایران، در حالی که دولت از تعیین سقف مجاز افزایش اجارهبها برای سال جاری خبر داده، بررسیها نشان میدهد برخی از قراردادهای جدید با نرخی بالاتر از این سقف منعقد شدهاند.
چند روز پیش، رضا خالقی، مدیرکل راه و شهرسازی استان تهران، اعلام کرد حداکثر میزان مجاز افزایش نرخ اجاره در شهر تهران ۲۵ درصد تعیین شده و این دستورالعمل برای موجران و مشاوران املاک لازمالاجراست.
این تصمیم در چارچوب سیاستهای دولت برای مدیریت بازار اجاره مسکن و حمایت از مستاجران اتخاذ شده، اما گزارشها حاکی از آن است که در نخستین هفتههای فصل جابهجایی، بخش قابل توجهی از قراردادها با نرخهایی فراتر از سقف مصوب تنظیم شدهاند؛ یکی از مستاجران میگوید، مالک بدون توجه به سقف مصوب، بیش از 30 درصد رهن خانه را افزایش داده است.
برخی دیگر از مستاجران میگویند در نبود نظارت مؤثر، تعدادی از مالکان، نرخ تورم رسمی را مبنای افزایش اجارهبها قرار دادهاند. این در حالی است که طبق آمار رسمی، نرخ تورم سال جاری حدود ۳۵ درصد اعلام شده، رقمی که فاصله معناداری با سقف ۲۵ درصدی تعیینشده دارد.
گزارشهای میدانی نیز از افزایش موارد توافقهای غیررسمی در بازار اجاره حکایت دارد؛ روندی که به گفته برخی ناظران، میتواند انسجام نظام حقوقی قراردادها را تضعیف کند. در این میان، مستاجران به دلیل محدودیتهای مالی و هزینههای بالای جابجایی، اغلب امکان چندانی برای مذاکره ندارند.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ