نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران ،روز گذشته در صحن شورای شهر تهران گزارش نظارتی کنترل پروژه شش ماهه نخست سال شهرداری تهران بررسی شد.درجریان گزارش اعضا مشخص شد به بخشی از پروژههای شهری اعتبار پیشبینی شده در بودجه مصوب تخصیص داده نشده و یکی ازاعضا این رویه را سیاستگذاری پنهان برای سیاستگذار توصیف کرد. ناصرامانی عضو شورای […]
به گزارش اکوایران ،روز گذشته در صحن شورای شهر تهران گزارش نظارتی کنترل پروژه شش ماهه نخست سال شهرداری تهران بررسی شد.درجریان گزارش اعضا مشخص شد به بخشی از پروژههای شهری اعتبار پیشبینی شده در بودجه مصوب تخصیص داده نشده و یکی ازاعضا این رویه را سیاستگذاری پنهان برای سیاستگذار توصیف کرد.
ناصرامانی عضو شورای شهر تهران در گفت و گو با اکو ایران درخصوص هزینه کرد درآمدهای شهرداری براساس اولویتهای شهرداری نه بودجه مصوب شورا به اکو ایران میگوید: جلسه اخیر شورای شهر تهران، جلسه نظارتی شورا بود. من از ابتدای این دوره به آقای چمران پیشنهاد دادم که ما هر ماه یک جلسهی نظارتی داشته باشیم و یکی از کمیسیونهای شورا عملکرد حوزه تخصصی خود را بررسی کند، نقاط قوت و ضعفش را تشریح و نقد کند و اعضای شورا و مردم در جریان اقدامات آن حوزه قرار بگیرند .
او با اشاره به این که در سال 1403، شهرداری ۱۶۰ هزار میلیارد تومان پول مردم تهران را هزینه میکند که مبلغ بالایی است میگوید: با این میزان اعتبار کارهای بزرگی میتوان کرد که شورا باید بر هزینه کرد آن نظارت دقیق داشته باشد. در قانون بیشترین مسوولیت به اعضای شورا در حوزهی مالی داده شده ، حدود بیست و چند بند وظایف شورا به حوزهی نظارت بر عملکرد مالی شهرداری برمیگردد.
امانی تأکید میکند: ما نماینده مردم هستیم نه شهرداری، شهردار به اندازهی کافی هم مرکز ارتباطات دارد، هم صداوسیما در اختیارش است، هم روزنامهی همشهری با آن همه یال و کوپال مرتب درحوزههای مختلف ویژهنامه منتشر میکند. ما اگر روی صندلیهای شورا نشستیم، باید روی تک تک ریال پولی که از جیب مردم تهران هزینه میشود نظارت کنیم، آیا برابر مقررات مصوباتی که ما گفتیم، هزینه شده یا خیر؟
این عضو شورای شهر تهران با بیان این که اولویت اول ما در بودجه حمل و نقل عمومی بود میگوید: حمل و نقل عمومی یک طیف گسترده است؛ از احداث مترو تا نوسازی تاکسی، خرید واگن، اتوبوس، اورهال واگن مترو، تعمیر و بازسازی و به خط آوردن اتوبوسهایی که پارکینگها متوقف هستند، تکمیل خطوط ۱ تا ۴، تکمیلایستگاههای در دست ساخت و… که یک تعادلی باید بین اینها برقرار شود.
امانی تأکید میکند: در نیمهی اول امسال خرید اتوبوس و بازپرداخت بدهیهای شهرداری کل بودجه شهرداری را تحت تأثیر خودش قرار داده بود. به همین دلیل در صحن شورا تذکر دادم، شهردار وقتی آن بالا نشسته باید به همهی محیط شهر نگاه کند. سازمان آتش نشانی را هم ببیند، سازمان مدیریت بحران را هم ببینید، آن پروژههای در دست اقدامی که ۹۰تا ۹۸ درصد پیشرفت فیزیکی دارند و با یک تزریق کوچک مثل ایوان ری میتوانند در اختیار مردم قرار گیرند هم دیده شود.
او با اشاره به ادعای بازپرداخت کامل بدهیهای بانک تجارت هم توضیح میدهد: درخصوص بازپرداخت دیون شهرداری رقم خیلی بزرگی گفته شد که باید این را بررسی کنیم. واقعاً مگر میشود در نیمهی یک سال، ۲۷ هزار میلیارد تومان بدهی سالهای گذشتهی شهرداری را با یک بانک یکجا تسویه کنید. سؤالی که من جوابش را هم از معاون مالی درست نگرفتم. این را بعداً باید در رایزنیها و مکاتباتی که با شهرداری میکنیم، اسنادش را دریافت کنیم.
مقام مسئول وزارت راه و شهرسازی از ارائه پیشنهاد افزایش وام نهضت ملی مسکن به یک میلیارد تومان خبر داد.
کارشناسان میگویند که باتوجهبه تورم شدید مسکن بهترین راه برای خانه دار شدن این است که پولهای خرد وارد چرخه مسکن شود، ولو برای خرید یک متر.
در بین صندوق های سرمایه گذاری، صندوقهای سرمایهگذاری املاک و مستغلات از تنوع و محبوبیت کمتری نسبت به سایر صندوقها برخوردار بودند، اما طی هفته های اخیر که همزمان بود با تعطیلی بازارهای بورس، اخباری منتشر شد که نشان میداد این صندوقها رشد قابل توجهی نسبت به سایر صندوقها داشتهاند. به باور برخی از کارشناسان در شرایطی که تورم مسکن تحت تاثیر نوسانات نرخ ارز قرار دارد، این صندوقها میتوانند گزینه مناسبی برای سرمایهگذارانی باشند که به دنبال پوشش تورمی با ریسک کمتر هستند. نکته کلیدی نیز همگرایی تدریجی قیمتهای تابلو با ارزش خالص داراییها است. در این گزارش به تحلیل بازدهی صندوقهای سرمایهگذاری املاک و مستغلات فعال در بورس و فرابورس میپردازیم و آن را براساس دادههای تاریخی NAV و قیمت پایانی با بازدهی واقعی بازار مسکن مقایسه میکنیم.
بحران مسکن دیگر فقط به معنای سختتر شدن خرید خانه نیست؛ حالا تعریف «خانه» هم در حال تغییر است. افزایش شکاف درآمدی، تورم مزمن و جهش اجارهبها باعث شده نسل جوان، دانشجویان و کارمندان تازهکار بهجای الگوی سنتی مسکن، به سراغ گزینههای کوچکتر، موقتتر و اقتصادیتر بروند؛ از پانسیونها و اقامتگاههای خودگردان گرفته تا سوییتهای اشتراکی و واحدهای کوچک با خدمات پایه.
Δ