نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، میانگین مصرف آب شرب در ایران حدود ۱۹۵ لیتر به ازای هر نفر در شبانهروز است؛ رقمی که نسبت به الگوی تعیینشده (۱۳۰ لیتر) فاصله قابلتوجهی دارد. در این میان، برخی استانها با مصرف بالاتر از میانگین ملی، سهم بیشتری در فشار بر […]
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، میانگین مصرف آب شرب در ایران حدود ۱۹۵ لیتر به ازای هر نفر در شبانهروز است؛ رقمی که نسبت به الگوی تعیینشده (۱۳۰ لیتر) فاصله قابلتوجهی دارد. در این میان، برخی استانها با مصرف بالاتر از میانگین ملی، سهم بیشتری در فشار بر منابع آبی دارند.
بر اساس اعلام رسمی، استانهای خوزستان، البرز، لرستان، زنجان، فارس و تهران در فهرست پرمصرفترین مناطق کشور قرار دارند. در پایتخت نیز میانگین مصرف روزانه به ۱۹۰ لیتر برای هر نفر میرسد؛ این در حالی است که کاهش حدود ۴۸ درصدی بارندگی نسبت به میانگین بلندمدت، شرایط منابع آبی تهران را با چالش جدی مواجه کرده است.
از سوی دیگر، برخی استانها با نزدیکشدن به الگوی مصرف، نمونهای از مدیریت صحیح منابع آبی را نشان میدهند. استانهایی مانند خراسان شمالی، سیستان و بلوچستان و مرکزی و همچنین شهر مشهد جزو کممصرفترین مناطق به شمار میآیند. برای مثال، مشهد با مصرفی حدود ۱۳۰ لیتر، دقیقاً مطابق با الگوی ملی حرکت میکند.
ایسنا نوشت، کارشناسان معتقدند که عواملی مانند فشار شبکه توزیع، رفتار مصرفکنندگان، تجهیزات مورد استفاده در منازل و فرهنگ عمومی مصرف، نقش مهمی در تفاوت مصرف آب میان استانها ایفا میکنند. برای نمونه، تنها یک دقیقه باز بودن دوش حمام میتواند بین ۱۵ تا ۲۰ لیتر آب مصرف کند و کولرهای آبی در روزهای گرم تا ۶۰۰ لیتر در روز مصرف دارند؛ اما استفاده از سایهبان یا تجهیزات کاهنده میتواند این رقم را تا حدی کاهش دهد.
در کنار مصرف خانگی، مسئله هدررفت آب در شبکهها نیز مطرح است؛ بهطوریکه حدود ۱۵ درصد آب در کشور به صورت فیزیکی هدر میرود که بخش عمدهای از آن ناشی از فرسودگی لولههاست. در مجموع، تداوم مصرف بالاتر از الگو، بهویژه در استانهای دارای منابع محدود، میتواند در آینده نزدیک منجر به اختلال در تأمین آب شود. شاید بازنگری در عادات روزمره و بهرهگیری از تجهیزات کممصرف، گامی مؤثر برای عبور از تابستانی کمبارش باشد.
شورای عالی کار برای سال ۱۴۰۵ حداقل دستمزد کارگران را از ۱۰ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان به ۱۶ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان افزایش داد؛ افزایشی در حدود ۶۰ درصد. در کنار این رشد، برخی مزایای مزدی نیز با تغییرات قابل توجهی همراه بودهاند. مهمترین آنها حق مسکن است که از ۹۰۰ هزار تومان به سه میلیون تومان افزایش یافته؛ یعنی رشدی بیش از ۲۳۰ درصد. این تفاوت قابل توجه میان نرخ افزایش حقوق پایه و حق مسکن، نشانهای از تغییر در ساختار فشارهای هزینهای بر خانوارهای کارگری است.
کارشناس مسکن گفت: جنگ روند رونق مسکن را متوقف کرده و تقاضا از کلانشهرها به شهرهای کوچک منتقل میشود.
بازار املاک دبی که در سالهای اخیر به یکی از امنترین پناهگاههای سرمایه برای ثروتمندان جهان تبدیل شده بود، اکنون نشانههایی از ضعف را نشان میدهد؛ موضوعی که همزمان با ادامه جنگ میان آمریکا و اسرائیل با ایران توجه تحلیلگران مالی را به خود جلب کرده است.
گزارشی از اکونومیست با استناد به دادههای «چشمانداز شهرنشینی جهان ۲۰۲۵» سازمان ملل نشان میدهد نقشهٔ پرجمعیتترین شهرهای جهان تغییر کرده است. سازمان ملل در روش جدید، بهجای مرزهای اداری شهرها، کل پهنهٔ پیوستهٔ شهری را محاسبه کرده؛ تغییری که باعث شده جاکارتا با ۴۲ میلیون نفر به پرجمعیتترین شهر جهان تبدیل شود و دَکّا نیز از توکیو پیشی بگیرد. در این رتبهبندی تازه، چهار شهر از پنج شهر نخست در آسیا قرار دارند و تنها شهر غیرآسیایی در میان ده شهر اول، قاهره است. این تغییرات نشان میدهد که تمرکز جمعیتی در آسیا همچنان رو به افزایش است و شهرهای بزرگی مانند جاکارتا، دَکّا و دهلی، با رشد سریع و گسترش پهنهٔ شهری، چالشهای جدیدی در حکمرانی و زیرساختها ایجاد میکنند. در حالی که سازمان ملل بر اهمیت این روند تأکید دارد، گزارش اکونومیست هشدار میدهد که آیندهٔ این ابرشهرها نیازمند مدیریت بهتر و سیاستگذاری هوشمندانه است تا علاوه بر کنترل رشد، از بروز فقر و ناپایداریهای شهری جلوگیری شود.
Δ