از روضه رضوان تا مشهد سالار شهیدان

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- سید مهدی شجاعی: ما که مسلمان علوی و اهل ایرانیم، با دو امام از امامان معصوم (ع) علقه و ارتباطی ویژه داریم. اگرچه همه امامان معصوم و انوار آسمانی و هادیان الهی را نور واحد می‌شماریم و از جان عزیزتر می‌داریم، اما با دو تن از آن ۱۴ تن، پیوندی دیرینه داریم. یکی حضرت اباعبدالله حسین، سیدالشهداست که کشتی نجاتش را وسیع‌تر و سریع‌تر می‌دانیم و با حضرتش نسب به روز اَلست می‌بریم. و دیگری امام رئوف، حضرت علی‌ابن موسی الرضاست که در تمامت عمر بر خوان لایزال او می‌نشینیم و لقمه کرامت از دستان رأفت او می‌گیریم.

اکنون به همت و دعوت آستان قدس رضوی، پیشکسوتانی قدر در عرصه هنر گرد هم آمده‌اند تا در سایه‌سار کرامت رضوی و مرتضوی به آستان ملک پاسبان حسینی و مصطفوی عرض ادب و ارادت کنند. یا به تعبیر دیگر: برای عرض ارادت در ساحت هنر به حضرت ثارالله، از حضرت ولی‌نعمت، امام رأفت و کرامت، مدد بگیرند؛ چراکه به این مرتبه از منزل یقین رسیده‌اند که ترسیم نور جز با استمداد از منبع و منشأ نور و جز با قلم‌مو و رنگی از جنس نور نه ممکن که متصور نیست.

زبان حال این هنرمندان خسته‌دل و سوخته‌جان در محضر مولایمان این است که:

با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم
همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

و اگر حضرت حافظ، این مقدار تصرف در شعر آسمانی‌اش را رخصت دهد؛ به آستان مقدس حضرت رضا (ع) عرض می‌کنیم:

با تو آن عهد که در «روضه رضوان» بستیم
به «شهادتگه» آن قبله حاجات بریم

و به آستان مقدس حضرت اباعبدالله عرضه می‌داریم:

«قلم و بوم» نیرزد به خس و خاک مگر
«علم عشق» تو بر بام سماوات بریم

و در دل زمزمه می‌کنیم:

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند
بس خجالت که از این «پیر خرابات» بریم

و وقتی دست آرزویمان به خاک پای آن عزیز رسید، ذوق‌زده می‌گوئیم:

خاک کوی تو به صحرای قیامت فردا
همه بر فرق سر از بهر مباهات بریم

و در کمال خضوع و فروتنی به دیگر عزیزان عرصه هنر، توصیه می‌کنیم:

بهشت عَدْن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خُمَت روزی به حوضِ کوثر اندازیم

* نویسنده