مذاکرات هسته‌ای و یک پیشنهاد به تلاشگران عرصه دیپلماسی

گروه سیاست خبرگزاری مهر: مذاکرات فرآیندی حساس، سخت و پیچیده است و علاوه بر وزیر امور خارجه به عنوان رئیس هیئت مذاکره کننده سایر همراهان نیز هر کدام مسئولیت و بار سنگینی بر دوش دارند. از معاون سیاسی و اقتصادی گرفته تا تیم فنی و البته روابط عمومی و سخنگویی.

اما روی صحبت این نوشتار درباره بعد اطلاع رسانی مذاکرات است که به زعم نویسنده بار سنگین تری از سایر بخش ها نداشته باشد، سبک تر نیست. پیوست رسانه ای مذاکرات آنجا مهم‌تر جلوه می‌کند که از چند روز مانده به مذاکره، فیک‌نیوزهایی چون خبر لغو مذاکرات در آکسیوس سعی دارند اصل مذاکره را تحت الشعاع قرار دهند. حتی حضور فرمانده سنتکام و خبرهای ممتد حضور ناوگان آمریکایی در منطقه همه و همه پیوست رسانه ای دشمن برای اثرگذاری بر اصل مذاکره هستند.

ضرورتی که به نظر می رسد این سوی میز از سوی ایران آن طور که باید و شاید رعایت نمی شود. در آخرین دور مذاکرات، طبق قرائن مشهود، دو رسانه رسمی و اصلی کشور یعنی خبرگزاری صدا و سیما و خبرگزاری جمهوری اسلامی به همراه تیم مذاکره کننده عازم مسقط می شوند. محدودیت های اعزام تعداد بیشتری از خبرنگاران قابل فهم است ولی در عین حال درصورتی که از همین ظرفیت هم به درستی استفاده شود، می تواند دست کم ابتکار عمل پوشش رسانه ای مذاکرات در داخل کشور را به نفع ایران کند؛ ولی در عمل اتفاق دیگری می افتد. طبق آنچه خبرنگار صداوسیما مکرر در آنتن زنده شبکه خبر می‌گوید، محل مذاکرات فاصله معناداری از محل استقرار خبرنگاران دارد و خبرنگار رسانه ملی جز چیزی که در رسانه های خارجی عربی و انگلیسی بازتاب یافته، ارتباطی با متن مذاکرات ندارد.

دیگر خبرنگار اعزامی نیز عملا فاقد امکان لازم برای پوشش مذاکرات است. و همه اینها در حالیست که یک رسانه فرعی داخلی، از محل مذاکرات و ورود و خروج وزیر امور خارجه فیلم منتشر می‌کند.

اما درباره مذاکرات آتی که ظاهرا در ژنو قرار است برگزار شود نیز به همین منوال است. خبرگزاری فرانسه و بی بی سی انگلیس در گفتگو با معاون سیاسی وزیر خارجه و چند رسانه غیر ایرانی دیگر که در فرآیند مذاکرات هیچ نقشی ندارند، خبر قطعی میزبانی سوئیس از مذاکرات را می دهند و باز مخاطب ایرانی باید به این عادت کند که برای پیگیری آخرین اخبار مذاکرات باید پای رسانه های خارجی بنشیند چون رسانه های داخلی صرفا بازنشر دهنده اخباری هستند که مستقیما با کشورشان در ارتباط است.

آنچه در مقام پیشنهاد به مسئولان و تلاشگران ذیربط قابل ارائه است اینکه رسانه های رسمی کشور را پیوست جدا نشدنی از فرایند پیروزی در مذاکرات بدانند و به این امر توجه وافی داشته باشند که ورای آنچه در متن مذاکرات بین ایران و آمریکا رخ می دهد، شکل گیری ذهنیت پیروز یا شکست خورده در افکار عمومی مرهون طراحی پیوست رسانه ای علاوه بر ظرفیت شبکه ایکس در مذاکرات است. هیچ رسانه خارجی بدون سوگیری خبر منتشر نمی کند و بر اساس قاعده مشت اول در رسانه، طرفی پیروز است که اولین روایت را ارائه دهد.