قهرمانی که قدرت نرم کشور را به رخ جهان می‌ کشد، دشمن را می‌ترساند

خبرگزاری مهر-گروه دین، حوزه و اندیشه:آیا تابه‌حال طعم «زندگی با یک آیه» را چشیده‌اید؟ آن لحظه‌ای که در کورانِ یک سختی، آیه‌ای ناگهان در قلبتان می‌نشیند و تمام اضطراب‌ها را می‌شوید. یا در میانۀ یک دوراهیِ سرنوشت‌ساز، کلامی از قرآن همچون چراغی پُرنور مسیر پیش رو را روشن می‌کند؛ آیه‌ای که دیگر فقط متنی بر روی کاغذ نیست، بلکه به یک دوست صمیمی، یک مشاور حکیم و پناهگاهی امن تبدیل می‌شود. این تجربه همان اِکسیری است که روح را در هیاهوی دنیای امروز زنده نگه می‌دارد.

«نهضتِ زندگی با آیه‌ها» برآمده از همین باور است؛ باوری که می‌گوید قرآن، کتابِ زندگی در متنِ میدان است، نه صرفاً کتابی برای نهادن در کُنجِ طاقچه. اکنون، برای سومین سالِ پیاپی، این نهضت سی آیۀ منتخب را به‌عنوان سی شاه‌کلید برای گشودنِ قفل‌های ذهنی و رفتاریِ جامعۀ امروز، محور حرکت خود قرار داده است و کتابی که پیشِ روی شماست، عصاره‌ای از این حرکت و تلاشی برای تجهیز شما در کارزار بزرگِ امروز است.

این کارزار، میدان نبردش نه فقط خاک‌ریزهای خاکی، که قلب‌ها و ذهن‌های ما و اطرافیانمان است. جنگ، جنگ روایت‌هاست؛ نبردی میان روایتِ امید و یأس، روایتِ عزت و تسلیم. خداوند از همۀ ما که با کتابش آشنا شده‌ایم، پیمانی گرفته است:لَتُبَیِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَکْتُمُونَهُ؛ «باید آن را برای مردم بیان کنید و کتمانش نکنید». این کتاب به شما کمک می‌کند تا ابتدا جان خود را از زلال وحی سیراب کنید و سپس، سفیر این آیه‌ها برای اطرافیانتان شوید و این پیام‌ها را به گوش جان دیگران نیز برسانید. این کتاب، یک جعبۀ مهمات فکری و معنوی برای شماست تا در این «جهاد تبیین»، با دلی قرص و بیانی رسا، وارد میدان شوید.

آیه دهم

وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ؛انفال، آیۀ ۶۰

[برای مقابله با دشمن] هرچه می‌توانید نیرو آماده کنید [تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان را به وحشت اندازید].

برو قوی شو! اگر راحتِ جهان طلبی

قرن‌ها چپاول و غارتگری، طوری بارشان آورده که زبان خوش سرشان نمی‌شود. یاد گرفته‌اند همه‌چیز را با زور بگیرند. اگر سر تعظیم فرود بیاوری، بی‌هیچ شرمی روی گُرده‌ات سوار می‌شوند و اگر قد عَلَم کنی، بی‌هیچ ملاحظه‌ای لگدمالت می‌کنند. باید خیلی قوی‌تر از این حرف‌ها باشی. باید کاری کنی که قبل از حرف‌زدن دربارۀ تو، چند لحظه مکث کنند، که شب‌ها از فکرکردن به تو مدام این‌پهلو و آن‌پهلو شوند، که حتی اگر در خیال، تفنگ‌هایشان به‌سمت تو بچرخد، جرئت نشانه‌گیری نداشته باشند. یک بار که طعم این قدرت را بچشی، تازه می‌فهمی پشت این دستور ساده چه شیرینی‌های بزرگی نهفته است.

از حیاط مدرسه تا صحنۀ روابط بین‌الملل، یک قانون نانوشته وجود دارد: همیشه قلدرهایی هستند که سراغ افراد و کشورهای ضعیف می‌روند. آن‌ها به کسی حمله می‌کنند که می‌دانند توانایی دفاع از خود را ندارد. این یک واقعیت تلخ است که التماس و خواهش، هرگز یک متجاوز را متوقف نمی‌کند. تنها چیزی که او را سر جایش می‌نشاند، «قدرت» است. خداوند این اصل حیاتی برای بقا و عزت را به‌عنوان یک فرمان راهبردی به مؤمنان آموزش می‌دهد: <وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ> (انفال/۶۰) و برای مقابله با آن‌ها، هر آنچه در توان دارید، نیرو و قدرت آماده کنید.

این «قوّت» که قرآن به آن فرمان می‌دهد، ابعاد بسیار وسیعی دارد؛ همان‌طور که رهبر معظم انقلاب تأکید می‌کنند: «این قوّت در وهلۀ اوّل… ممکن است قوّت نظامی به نظر برسد، لکن ظاهراً خیلی وسیع‌تر از دامنۀ قوّت نظامی است. ابعاد قوّت ابعاد وسیعی است؛ … قوّت اقتصادی، قوّت علمی، قوّت فرهنگی، قوّت سیاسی-که زمینه‌سازِ قوّت سیاسی، استقلالِ سیاسی است- و قوّت تبلیغی. … امروز حفظِ جمعیّتِ جوانِ کشور یکی از ابزارهای قوّت است… امروز قوّت در فضای مجازی حیاتی است.»[۱] از کسب علم، مهارت و تخصص، برای فردی که می‌خواهد در تأمین زندگی‌اش محتاج دیگران نباشد و با عزت زندگی کند تا همدلی و اتحاد اعضای یک فامیل که هوای هم را دارند از مصادیق قدرت است. قدرت نظامی یعنی داشتن موشک‌های نقطه‌زن و پهپادهای پیشرفته که دشمن را از فکر تجاوز پشیمان می‌کند. قدرت علمی یعنی داشتن دانشمندانی که پیچیده‌ترین فناوری‌ها را بومی می‌کنند. قدرت اقتصادی یعنی شرکت‌های دانش‌بنیان و تولیدی‌هایی که کشور را از وابستگی به دیگران بی‌نیاز می‌کنند. قدرت اجتماعی یعنی اتحاد مقدسی که در جنگ ۱۲روزه شیرینی‌اش را چشیدیم.

رسیدن به صلح، از مسیر اقتدار

آیه می‌گوید آن‌قدر قوی شوید که کسی جرئت نکند با شما بجنگد. این یعنی رسیدن به «صلح» از مسیر «اقتدار». در نقطۀ مقابل «احساس ضعف شما، موجب تشویق دشمن به حمله به شماست؛ این یک قاعدۀ کلّی است.»[۲] به قول علی‌اکبر گلشن:

برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی

که در نظام طبیعت ضعیف پامال است

عمل و زندگی با آیه

_ در فروشگاه، بین جنس خارجی شیک و ایرانی معمولی، جنس ایرانی را برمی‌داری. هر ریالی که به جیب کارگر ایرانی می‌رود، یک فشنگ در خشاب اقتصادی کشور است.

_ پسرخاله‌ات از کانادا زنگ می‌زند و از زندگی راحت و بی‌دردسر آنجا می‌گوید. وسوسه می‌شوی اما تلفن را قطع می‌کنی، لپ‌تاپت را باز می‌کنی و روی پروژۀ استارتاپ دانش‌بنیانت کار می‌کنی تا کشورت را قوی کنی. تو با این انتخاب، به این آیه عمل کرده‌ای.

_ روی سکوی قهرمانی جهان ایستاده‌ای و تمام دنیا نگاهت می‌کنند. به‌جای یک شادی معمولی، سلام نظامی می‌دهی و پرچم کشورت را می‌بوسی. تو داری قدرت نرم کشورت را به رُخ دنیا می‌کِشی.

_ از تکرار قصه‌گفتن و تربیت فرزند خسته شده‌ای، اما امشب هم با حوصله برایش از شجاعت و غیرت شهدا می‌گویی. تو در حال ساختن مهم‌ترین «قُوَّةٍ» هستی: نسلی که پرچم را زمین نگذارد.

_ وقتی بقیه سر کلاس چُرت می‌زنند، تو تمام حواست به درس است تا یک متخصص درجه یک شوی. یک متخصص متعهد، یک موشک نقطه‌زن در جنگ آینده است.

[۱]. «سخنرانی نوروزی خطاب به ملت ایران»، ۰۳/۰۱/۱۳۹۹.

[۲]. «بیانات مقام معظم رهبری در دیدار با مسئولان راهیان نور»، ۱۶/۱۲/۱۳۹۵.