جنگ، امت را خانواده کرد؛ سهم زنان و کودکان

خبرگزاری مهر، یادداشت مهمان_حجت الاسلام محمدرضا زیبایی نژاد، رئیس پژوهشکده زن و خانواده، سقیفه تنها انحراف از #امامت به خلافت و سلطنت نبود بلکه انحراف از طرح و نقشه جامع الهی بود که امام تحقق بخش و حراست کننده از آن بود.امام که نباشد، نسخه‌های بدلی، عابد و زاهد هم که باشند نه تنها صلاحیت برپایی این طرح را ندارند که صرفا کارکرد “نقشه به هم زن را ایفا می کنند.”ولی غیر الهی” کجا و “طرح الهی” کجا؟

طرح الهی امت سازی، ساختن خانواده‌ای بزرگ است؛ خانواده‌ای که رابطه‌اش با ولی را استعاره خانوادگی “پدر”( انا و علی ابوا هذه الامه) و رابطه مؤمنان با یکدیگر را استعاره خانوادگی “برادر”(انما المومنون اخوه) بیان می‌کند. بنابر این امت یک خانواده بزرگ است که در آن پیوند های عاطفی، پشت گرمی و مراقبت وجود دارد.

در این خانواده بزرگ “سرزمین” خانه ایست که حراست از آن واجب و به معنای حراست از موجودیت خانواده است و پرچم نماد برپا بودن خانه و خانواده.

جنگ رمضان آموختنی های بسیاری برایمان داشت که یکی از آنها فهم خانواده چند لایه است؛ لایه درونی آن خانواده هسته‌ای و سپس خانواده گسترده، لایه بعدی آن محله و لایه فوقانی آن خانواده بزرگ ایمانیست. پیوند این لایه‌ها با هم موضوعی قابل مطالعه است.

حضور مردم در این شب‌ها فهم ما را از پیوند خانواده کوچک و خانواده ایمانی بزرگ شکل یا ارتقا داد. هرچه گذشت وجوه زنانه و خانوادگی بیشتری در صحن شهر دیدیم. نسبت تعداد کالسکه ها به کل جمعیت، نسبت حضور کودکان و نوجوانان به کل جمعیت در حال افزایش بوده است. ترکیب‌ها خانوادگی تر شده است؛ به این معنا که مؤمنان میان خانواده کوچک و خانواده ایمانی بزرگ پیوند زده‌اند.

محله‌ها مسجدها محور شده‌اند و ظرفیت خانواده‌ها را به کارگرفته و گروههای بسیج مردمی ساخته‌اند؛ اطلاعات تخصصی اهل محل را دریافته‌اند تا در صورت بروز سانحه ظرفیت‌های مردمی به کمک بیاید. این بدین معناست که خانواده کوچک با خانواده محلی پیوند خورده است.

موکب ها به طرز جالب توجهی زنانه شده‌اند ؛برخی کاملا زنانه و برخی با حضور چشمگیر آنان. این بدان معناست که فکر زنانه هم جا باز کرده و راه می‌گشاید. زنان که پای کار باشند میز و صندلی های کوچک و کاغذ و مداد نقاشی هم هست، کودکان هم سهمی از تریبون‌های شعار پیدا می‌کنند و پذیرایی ها هم متناسب با ذایقه کودکانه نوسازی می‌شود؛ لقمه‌های کوچک و شکلات و آب‌نبات.

تکرار برنامه در هر شب خانواده‌ها را به این فراست رسانده است که باید میان تکلیف اجتماعی و ایمانی با گذران پر نشاط #زندگی خانوادگی جمع کنند. از این رو سعی کرده‌اند تا حضورشان پر نشاط و دست در دست اعضای خانواده باشد.

مدت‌ها بود که والدین دست فرزندان خود را در مدت طولانی در دست خود نفشرده بودند. حالا بیش از هر زمانی خود را در کنار هم و نیازمند به هم می‌بینند. شکاف نسلی در میانشان کم‌رنگ تر از همیشه است.

امت یعنی خانواده‌ای بزرگ که ذیل یک پرچم جمع شده و یک مطالبه دارند. خانواده‌ای که رنگ خود را به خانواده‌های کوچک می‌زند و ظرفیت آنها را به کار می‌گیرد.

چرا تا کنون حس هم خانوادگی مشترک را به این شیرینی درک نکرده بودیم؟