مرور یکشنبه‌هایی که به تاریکی گرایید؛ تنها تئاتر برایم همیشگی است

علی حاجیلو کارگردان نمایش «گلومی ساندی» که این شب‌ها در بوتیک هنر ایران روی صحنه رفته است در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به داستان این اثر بیان کرد: این نمایش درباره دستفروشی است که قبلاً در یک پاساژ کار می‌کرده و پس از گذشت مدتی دیگر در همان پاساژ زندگی می‌کند. پس از تعطیلی پاساژ، او در آنجا تنها می‌ماند. در این خلوت، ذهنش شروع به حرف زدن می‌کند. دچار افسردگی می‌شود و به مواد مخدر روی می‌آورد. او مدام گذشته را مرور می‌کند تا اینکه با خدا به گفتگو می‌نشیند. پس از بارها صحبت و عدم دریافت پاسخ، او تصمیم به خودکشی می‌گیرد؛ تصمیمی که باعث می‌شود تا اتفاقات مهمی در زندگی‌اش بیفتد.

مواجهه با گذشته‌ای تاریک در تنهایی

وی در رابطه با انتخاب شیوه مونولوگ برای این نمایش عنوان کرد: روبه‌رو شدن با گذشته تاریک، نیاز به فضای تنهایی و خلوت داشت. ما برای کاهش سختی، از ابزارهای اجرایی خاصی استفاده کرده‌ایم. این آکسسوار و شیوه کارگردانی باعث می‌شود که برای شخصیت اصلی، کاراکترهای دیگری هم نمود بیرونی داشته باشند. این‌ها سبب می‌شود تا شخصیت اصلی نمایش متوجه نباشد که تنهاست، اما تماشاگر تنهایی او را حس می‌کند.

این کارگردان جوان درباره نام این نمایش گفت: نام این نمایش از یکی از قطعات موسیقی بیلی هالیدی برگرفته شده که یک قطعه موسیقی غمگین است. به جز نقش این موسیقی، تمام اتفاقاتی که برای شخصیت می‌افتد در روزهای یکشنبه رخ می‌دهد. اینها سبب شد تا نام نمایش را «گلومی ساندی» بگذاریم.

به این فکر نمی‌کنم که چه زمانی برای اجرا مناسب است

وی با اشاره اجرای اثر در شرایط امروز که آمار مخاطبان با آسیب جدی روبه‌رو شده اظهار کرد: من تئاتر را با عشق شروع کردم. تنها چیزی که در زندگی‌ام مداوم بوده، همین تئاتر است. پس به این فکر نمی‌کنم که چه زمانی برای اجرا مناسب است، هر وقت فرصت باشد، کارم را روی صحنه می‌برم. در اجراهای پیش از آغاز جنگ هم انتقادات زیادی به من وارد شد و در ادامه لغو شدن اجراها پس از ماه‌ها تمرین برایم بسیار دشوار بود. وقتی دیدم دوباره شرایط مهیا شد، با خودم گفتم این فرصت را از دست نمی‌دهم. خوشبختانه در چند شبی که اجرا رفتیم، تماشاگر داشتیم و استقبال خوبی شد.

حاجیلو در پایان گفت: شاید برخی مخاطبان تنها به دنبال کارهایی با چندین بازیگر باشند. اما این کار من حرفی برای گفتن دارد و ارزش یک بار دیدن را دارد. تماشاگر می‌تواند خودش را جای آن شخصیت بگذارد. من تنهایی یک انسان را روی صحنه برده‌ام؛ تنهایی‌ای که فکر می‌کنم هرکسی می‌تواند بخشی از خودش را در آن پیدا کند.

نمایش «گلومی ساندی» از ۳ اردیبهشت در سالن شماره ۶ بوتیک هنر ایران روی صحنه رفته است.

در این نمایش علی حاجیلو به ایفای نقش می‌پردازد.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: «من شاخ دارم، بز شاخ دار … بز سیاه شاخ دار کوهی … رویا می بینم بیدار می شم و تو را خوابیده در عمق قلبم می یابم.»