حجت الاسلام محمدی: رمضان فرصتی برای بازسازی درونی و مهار نفس است

حجت‌الاسلام احسان‌الله محمدی در گفتگو با خبرنگار مهر با آرزوی قبولی طاعات و عبادات مؤمنان در ماه مبارک رمضان اظهار کرد: خداوند این ماه را فرصتی ارزشمند برای خودسازی و تقویت اراده انسان قرار داده است تا فرد بیاموزد چگونه نفس خود را مدیریت کند و برای ادامه سال ذخیره‌ای معنوی فراهم سازد.

وی با بیان اینکه روزه‌داری تنها به امساک از خوردن و آشامیدن محدود نمی‌شود، افزود: امساک ظاهری بخشی از روزه است اما حقیقت روزه در پرهیز از گناه، اصلاح رفتار و دوری از آنچه انسان را از مسیر الهی دور می‌کند، معنا می‌یابد.

تمرین عملی مهار نفس در رمضان

مسئول دفتر نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه قدس گیلان با اشاره به جنبه تربیتی ماه رمضان تصریح کرد: روزه‌دار در این ماه تمرین می‌کند زبان خود را کنترل کند، از غیبت، توهین و رفتارهای نادرست فاصله بگیرد و مراقب باشد کوچک‌ترین لغزش اخلاقی از او سر نزند.

محمدی ادامه داد: رمضان ماه تمرین عملی است؛ تمرینی برای صبر، گذشت، همدلی و توجه به نیازمندان. انسانی که در این ماه مراقبت از رفتار و گفتار خود را جدی بگیرد، پس از پایان رمضان نیز آثار این تمرین را در زندگی خود مشاهده خواهد کرد.

وی با اشاره به عهد و پیمانی که بسیاری از مؤمنان در سحرها و لحظات افطار با خداوند می‌بندند، گفت: تصمیم بر دوری از گناه، توجه به فقرا و رعایت حقوق دیگران اگر با جدیت دنبال شود، می‌تواند سبک زندگی انسان را در ماه‌های پس از رمضان نیز متحول کند.

ساخت ذخیره معنوی برای ادامه سال

حجت‌الاسلام محمدی با تأکید بر اینکه رمضان یک امساک موقت نیست، اظهار کرد: ظاهر روزه، پرهیز از خوردن و آشامیدن است اما باطن آن در پاکسازی دل و اصلاح رفتار جلوه می‌کند.

وی افزود: اگر انسان در این ماه بتواند کینه‌ها را کنار بگذارد، زبان خود را از آلودگی حفظ کند و نگاه و رفتار خود را اصلاح کند، سرمایه‌ای ارزشمند برای ادامه مسیر زندگی به دست آورده است.

مسئول دفتر نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه قدس گیلان با بیان اینکه فلسفه اصلی رمضان در تغییرات درونی و رفتاری نهفته است، گفت: اگر روزه‌دار تنها به ظاهر روزه بسنده کند و در اخلاق و منش او تغییری ایجاد نشود، بهره‌اش از این ماه مبارک اندک خواهد بود.

وی خاطرنشان کرد: رمضان زمانی است که انسان می‌تواند نسخه‌ای جدید از خود بسازد؛ نسخه‌ای که در آن مهار نفس، توجه به اطرافیان، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و مراقبت از گفتار و کردار جایگاه ویژه‌ای دارد و این همان دستاوردی است که می‌تواند جامعه را نیز به سمت تعالی سوق دهد.