نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
صنعت خودروسازی در جهان بهعنوان «لوکوموتیو صنایع» شناخته میشود؛ صنعتی که با دهها بخش اقتصادی پیوند مستقیم دارد و تحولات آن میتواند مسیر بسیاری از صنایع را تغییر دهد.
در سالهای اخیر، با گسترش خودروهای برقی و تغییر الگوی مصرف، خودروسازی جهانی وارد مرحلهای تازه از تحول شده و کشورهایی مانند چین و آمریکا سهم بالایی از تولید جهانی را در اختیار دارند.
در ایران اما صنعت خودروسازی طی سالهای اخیر با چالشهای عمیقی مواجه شده است. پس از خروج آمریکا از برجام و تشدید تحریمها، این صنعت زیر فشار تورم بالا، جهش نرخ ارز و کاهش درآمدهای ارزی قرار گرفت؛ همزمان سیاستهای قیمتگذاری دستوری، تیراژ تولید را به زیر یک میلیون دستگاه رساند و زیان انباشته را به مسئلهای مزمن تبدیل کرد.
امروزه ایرانخودرو و سایپا، بهعنوان بازیگران اصلی این صنعت، با دهها همت زیان انباشته روبهرو هستند. در چنین شرایطی، انحصار، ضعف رقابت و نااطمینانی سیاستی، چشمانداز خودروسازی ایران را مبهم کرده است.
اسماعیل شجاعی کارشناس اقتصاد سیاسی صنعت خودرو: در خصوصی سازی در صنعت خودرو مقایسه عملکرد یک ساله ایرانخودرو که خصوصی شده و سایپا که دولتی مانده است در یک زیست بوم و با شرایط جغرافیای اقتصادی یکسان نشان می دهد که عمکرد بخش خصوصی به مراتب بهتر از عملکرد بخش دولتی است.
حمله هوایی آمریکا و اسرائیل به فولاد مبارکه و تعطیلی این غول فولادی کشور، آینده تولید در خودروسازی و قطعهسازی را نیز در هالهای از ابهام فرو برده است.
نوسانهای بازار خودرو همیشه از دل همین بازار آغاز نمیشوند. گاهی ریشه این تغییرات در جایی است که کمتر به آن توجه میشود؛ جایی بیرون از این بازار، اما تعیینکننده برای آینده آن.
اسماعیل شجاعی، کارشناس اقتصاد سیاسی صنعت خودرو، معتقد است که در شرایطی که نظام حکمرانی با خصوصیسازی مخالف باشد، مجموعهای از اقدامات مشخص را دنبال میکند. نخست، تلاش میکند بنگاهها را تا حد امکان در مالکیت دولتی نگه دارد و با محدود کردن سرمایهگذاری و جلوگیری از تحول فناوری، مسیر توسعه آنها را مسدود کند؛ وضعیتی که بهگفته وی در نمونههایی مانند ایرانخودرو و سایپا قابل مشاهده است.
Δ