نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
در کنار «سکوی طلایی» خرید مسکن که در هفتههای گذشته به کمک «خریداران در مناطق جنوبی شهر تهران» آمده؛ در همین مناطق یک رخداد جدید نیز از همین گروه تقاضا در حال پشتیبانی است.
روند نسبتاً بلندمدت رشد قیمت مسکن در مناطق مختلف شهر تهران حکایت از آن دارد که «مناطق پایینشهر» در رالی قیمتها، فعلاً با فاصله قابلتوجهی از مناطق ۱ تا ۵ عقبتر هستند.
این به معنای است که مناطق ۹ تا ۲۰ از سال ۹۷ تا کنون، رشد قیمت کمتری نسبت به شمال شهر تجربه کردهاند.
در نموداری که فرید قدیری، دبیر بخش مسکن روزنامه «دنیایاقتصاد»، از دادههای رشد منطقهای قیمت مسکن در پایتخت بدست آورده است، مشخص میشود: طی ۸ سال گذشته، قیمت آپارتمانهای ۱ تا ۵ بیش از ۳۰ برابر شده در حالیکه این نرخ برابری رشد برای جنوب تهران حدود ۲۸ است.
این رخداد، شانس خانهدار شدن خانوارهایی که با تبدیل داراییهایی همچون سکه و طلا، قصد دارند در مناطق جنوبی صاحب مسکن شوند، بالا میبرد.
ضمن آنکه، این گروه وقتی از آخرین وضعیت مناطق مختلف در «رالی قیمتها» با خبر میشوند، با امیدواری و انرژی بیشتری، دست به تبدیل دارایی برای ورود به بازار مسکن خواهند زد.
این گزارش را با یکی از کلیشههای آشنا اما مهم آغاز میکنم: جهانی شدن معضل مسکن. افزایش جمعیت، بهویژه مهاجرت گسترده به شهرهای بزرگ، موجب رشد چشمگیر تقاضای مسکن شده است. این فشار تقاضا زمانی تشدید میشود که با شکاف درآمدی و تورم مزمن همراه گردد. در واقع، میتوان گفت این عوامل از تاثیرگذارترین متغیرها در بحران مسکن معاصر هستند.در دنیای امروز، حتی تعریف سنتی مسکن نیز تغییر کرده است. آنچه قبلا صرفا چهار دیوار و سقفی برای زندگی به شمار میرفت، امروز اشکال متنوعتری پیدا کرده. رشد ۱۵ درصدی تقاضا برای PBSA (مسکن دانشجویی اختصاصی) در اروپا و افزایش قابل توجه آگهیهای پانسیون دانشجویی-کارمندی در شهرهای بزرگ ایران، بهویژه تهران، گواه روشنی بر این تحول و تغییر نیازهای جدید است.
ابعاد واقعی بازار سرمایهگذاری ساختمانی در تهران نسبت به ۱۸سال گذشته، تقریبا هیچ تغییری نکرده، آن هم در شرایطی که روند تقاضا در بازار مسکن دستکم از محل افزایش تعداد خانوارها در پایتخت حدود ۲۰درصد افزایش یافته است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
Δ