نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسیهای بازار اجاره نشان میدهد که رهن خانه در زیر همکف و یا زیر زمین، از 20 میلیون تومان و اجارههای 5 تا 6 میلیون تومانی شروع میشود؛ اما اغلب این واحدها زیر 50 مترمربع فاقد امکانات مناسب برای سکونت هستند. رهن آپارتمانهای 50 تا 70 مترمربع زیرهمکف که امکانات نسبی دارند ، بین 70 […]
به گزارش اکوایران، بررسیهای بازار اجاره نشان میدهد که رهن خانه در زیر همکف و یا زیر زمین، از 20 میلیون تومان و اجارههای 5 تا 6 میلیون تومانی شروع میشود؛ اما اغلب این واحدها زیر 50 مترمربع فاقد امکانات مناسب برای سکونت هستند.
رهن آپارتمانهای 50 تا 70 مترمربع زیرهمکف که امکانات نسبی دارند ، بین 70 میلیون تا 700 میلیون تومان تعیین میشود و اجاره آنها تا 20 میلیون تومان افزایش مییابد.
در این بین، برای آپارتمانهای زیرهمکف با متراژی بالاتر که دارای امکانات بیشتر و شرایط سکونت مناسب تری هستند، مبلغ رهن و اجاره بالاتر است؛ برای مثال واحدی 110 متری، 2 خواب و بازسازی شده در بلوار دریا، با یک میلیارد و 500 میلیون تومان رهن و یا در محله نیلوفر، واحدی 120 متری و نوساز، با یک میلیارد و 800 میلیون تومان رهن کامل آگهی شده است.
اما در مجموع میتوان گفت که واحدهای زیرهمکف به دلیل ویژگیهایی مانند نور کمتر، تهویه ضعیفتر و مشکلات مربوط به رطوبت، معمولا کمتر مورد توجه مستاجران قرار میگیرند.
در محله خاک سفید، برای واحدی زیرهمکف با 50 مترمربع زیربنا، 210 میلیون تومان رهن و 1 میلیون 500 هزار تومان اجاره ماهانه و در محله خاوران، برای واحدی 90 متری، بیش از 30 سال ساخت و دارای پارکینگ و انباری، 450 میلیون تومان رهن کامل تعیین شده است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ