نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، سوئیتهای مبله پایتخت اغلب توسط افرادی اجاره میشوند که به دلایل کاری، درمانی یا مسافرتهای کوتاهمدت به تهران میآیند. این سوئیتها معمولاً با امکاناتی نظیر اینترنت، لوازم خانگی کامل و دسترسی مناسب به مراکز شهری، عرضه میشوند. بر اساس بررسی میدانی بازار اجاره سوئیتهای مبله در تهران، میانگین اجاره ماهانه یک سوئیت مبله 40 […]
به گزارش اکوایران، سوئیتهای مبله پایتخت اغلب توسط افرادی اجاره میشوند که به دلایل کاری، درمانی یا مسافرتهای کوتاهمدت به تهران میآیند. این سوئیتها معمولاً با امکاناتی نظیر اینترنت، لوازم خانگی کامل و دسترسی مناسب به مراکز شهری، عرضه میشوند.
بر اساس بررسی میدانی بازار اجاره سوئیتهای مبله در تهران، میانگین اجاره ماهانه یک سوئیت مبله 40 تا 70 متری در مناطق مرکزی، بین 27 تا 40 میلیون تومان متغیر است.
این در حالی است که در برخی محلههای شمالی، مرکزی و غرب، این رقم به بیش از 50 میلیون تومان نیز میرسد؛ اگر واحدهای بزرگمتراژ با مساحتی بین 70 تا 120 مترمربع در نظر بگیریم این رقم بهطور متوسط بین 70 تا 130 میلیون تومان در ماه است.
اما واحدهای لوکس و دارای امکانات خاص از ارقام متفاوتتری برخوردارند؛ برای مثال اجاره ماهانه آپارتمانی 118 متری و مبله در خیابان نجاتاللهی با امکاناتی همچون جکوزی، 114 میلیون تومان لازم است.
در محلههای محمودیه، فرشته و الهیه، اجاره ماهانه آپارتمانهای خاصتر و با امکاناتی همچون 3 اتاقخواب، استخر، سونا، لابیمن و معماری مدرن و فضای سبز، به ارقامی بین 300 تا 400 میلیون تومان افزایش مییابد.
در دیگر مناطق برای مثال محله فردوس غرب، برای اجاره ماهانه یک آپارتمان 140 متری و دارای 3 خواب، 212 میلیون و 850 هزار تومان باید هزینه کرد.
در مجموع میتوان گفت که یکی از چالشهای اصلی در بازار اجاره سوئیتهای مبله، عدم نظارت کافی بر قیمتگذاری است. برخی مالکان نرخهایی فراتر از عرف تعیین میکنند که مستاجران را دچار مشکل میکند.
آینده این بازار، تا حد زیادی به شرایط اقتصادی کشور و قدرت خرید متقاضیان بستگی دارد. اما آنچه مسلم است، سوئیتهای مبله همچنان به عنوان یکی از گزینههای محبوب اقامت کوتاهمدت در تهران باقی خواهند ماند.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
در این گزارش، دادههای مالکیت خانه حاصل از پرسشنامه طرح آمارگیری هزینه و درآمد خانوارهای شهری و روستایی سال ۱۴۰۳ مورد بررسی قرار گرفت. این دادهها نشاندهنده میزان مالکیت خانه در استانها هستند که استان مازندران با ۸۸ درصد مالکیت در رتبه نخست قرار دارد. با تفکیک دادهها به مناطق شهری و روستایی، مشاهده شد که درصد مالکیت در هر بخش تغییر کرده و به تبع آن رتبهبندی استانها نیز دچار تغییراتی شد. همچنین مقایسه مالکیت در مناطق شهری و روستایی در هر استان نشان میدهد که میزان مالکیت در مناطق روستایی به طور معمول بیشتر از شهری است، اما در برخی استانها، این اختلاف میان مناطق شهری و روستایی بیش از سایرین قابل توجه است و شکاف اقتصادی و قیمتی بین این مناطق را برجسته میکند.
Δ