نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، طبق آمارهای اخیر مرکز آمار ایران، تهران در صدر استانهایی قرار دارد که بالاترین سهم هزینه مسکن را در میان هزینههای خانوارهای شهری به خود اختصاص داده است. در سال گذشته، سهم هزینه مسکن در تهران به ۵۵.۸ درصد رسید، به این معنا که بیش از نیمی از هزینههای خانوارهای تهرانی صرف […]
به گزارش اکوایران، طبق آمارهای اخیر مرکز آمار ایران، تهران در صدر استانهایی قرار دارد که بالاترین سهم هزینه مسکن را در میان هزینههای خانوارهای شهری به خود اختصاص داده است.
در سال گذشته، سهم هزینه مسکن در تهران به ۵۵.۸ درصد رسید، به این معنا که بیش از نیمی از هزینههای خانوارهای تهرانی صرف تأمین مسکن شده است. این شاخص نسبت به سایر استانهای کشور به وضوح بالاتر است و به تبع آن، تهران به عنوان یکی از گرانترین بازارهای مسکن در ایران شناخته میشود.
در سطح کشور، میانگین سهم هزینه مسکن در کل هزینههای خانوارهای شهری ۴۲.۴ درصد است. این آمار نشاندهنده آن است که بسیاری از استانها سهم کمتری از درآمد خانوارهای خود را به هزینه مسکن اختصاص میدهند و اختلاف قابل توجهی بین تهران و سایر استانها از این لحاظ وجود دارد. این تفاوتها به عواملی چون تقاضای بالا، محدودیت در عرضه مسکن و شرایط اقتصادی خاص هر منطقه بازمیگردد.
آنطور که تحلیل بازار گزارش داده، در میان استانهای مختلف کشور، کهگیلویه و بویراحمد به عنوان یکی از ارزانترین بازارهای مسکن شناخته میشود. سهم هزینههای مسکن در این استان تنها ۱۸.۵ درصد است که به طور چشمگیری پایینتر از متوسط کشوری است.
مشاهدات نشان میدهد که در کهگیلویه و بویراحمد میتوان یک واحد ۲۱۰ متری، نوساز و دارای سه اتاق خواب، انباری، آسانسور و پارکینگ را به ارزش ۵ میلیارد و ۴۵۰ میلیون تومان خریداری کرد.
این در حالی است که با این مبلغ میتوان در تهران، واحدی نوساز با مساحت حداکثر ۶۰ مترمربع به همراه آسانسور، پارکینگ و انباری در منطقه ۱۰ خریداری کرد. البته در مناطق جنوبی تهران و محله دیلمان، با ۵ میلیارد تومان میتوان آپارتمانی ۷۰ مترمربعی و نوساز با امکانات مشابه را خرید.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ