نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، با وجود آغاز فصل نقل و انتقالات مستاجران، هنوز سقف رسمی افزایش اجارهبها در تهران اعلام نشده است. این در حالی است که طبق قانون، تعیین این سقف باید پیش از شروع فصل اجاره صورت گیرد. تنها یک جلسه شورای عالی مسکن در سال جدید برگزار شده و نشست دوم، که باید در […]
به گزارش اکوایران، با وجود آغاز فصل نقل و انتقالات مستاجران، هنوز سقف رسمی افزایش اجارهبها در تهران اعلام نشده است. این در حالی است که طبق قانون، تعیین این سقف باید پیش از شروع فصل اجاره صورت گیرد. تنها یک جلسه شورای عالی مسکن در سال جدید برگزار شده و نشست دوم، که باید در اردیبهشت ماه برگزار میشد، هنوز تشکیل نشده است. این تأخیر، تصمیمگیریهای موجران و مستاجران را با مشکل مواجه کرده است.
در سوی دیگر، بازار اجاره با کمبود فایل مواجه است. کاهش شدید ساختوساز در بافتهای شهری و فرسوده باعث شده تا عرضه مسکن به بازار اجاره نیز کاهش یابد. فایلهای اجاره عمدتاً از واحدهای نوساز تأمین میشوند و در شرایط رکود ساختوساز، این منابع محدودتر از گذشته شدهاند.
همزمان، بازار خرید و فروش نیز در رکود عمیق به سر میبرد. به گفته نایب ریس اتحادیه مشاوران املاک، بسیاری از مشاوران املاک مدعیاند مدتهاست مبایعهنامهای ننوشتهاند و اغلب معاملات به صورت تهاتری انجام میشود.
در این شرایط، جمعیت مستاجران رو به افزایش است و کاهش قدرت پرداخت اجارهبها باعث جابهجایی پیاپی خانوارها به مناطق پایینتر شده است. بسیاری از مستاجران از تهران به شهرهای اطراف همچون پرند و پردیس مهاجرت میکنند. این مهاجرتهای اجباری، فشار بر بازار اجاره در شهرهای حاشیهای را افزایش داده و مشکلات تهران را به مناطق اطراف گسترش داده است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ