نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای سازمان هواشناسی طی هفت روز گذشته منتهی به ۲۱ تیرماه کشور بهطور میانگین ۱.۶ میلیمتر بارش دریافت شده که این میزان در بلندمدت ۰.۸ میلیمتر است بنابراین ۱۰۴.۴ درصد بارش بیشتری در این بازه زمانی دریافت شده است. از ابتدای ماه جاری منتهی به ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۲ میلیمتر […]
به گزارش اکوایران، بر اساس دادههای سازمان هواشناسی طی هفت روز گذشته منتهی به ۲۱ تیرماه کشور بهطور میانگین ۱.۶ میلیمتر بارش دریافت شده که این میزان در بلندمدت ۰.۸ میلیمتر است بنابراین ۱۰۴.۴ درصد بارش بیشتری در این بازه زمانی دریافت شده است.
از ابتدای ماه جاری منتهی به ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۲ میلیمتر بارش در کشور ثبت شده، در حالی که میزان آن در بلندمدت ۲.۵ میلیمتر است. در نتیجه بارش نسبت به بلند مدت ۲۰.۳ درصد کاهش یافته است. بر همین اساس از ابتدای فصل جاری نیز همین مقدار بارش دریافت شده است.
از ابتدای سال جاری تا ۲۱ تیرماه بهطور میانگین ۱۳۶.۳ میلیمتر بارش در کشور ثبت شده که نسبت به میانگین بلندمدت با مقدار ۲۲۶.۱ میلیمتر با کاهش ۳۹.۷ درصدی بارش روبرو بوده است.
جدول اطلاعات پهنهای بارش استانها از ابتدای سال آبی جاری (اول مهرماه سال گذشته) نشان میدهد هیچ کدام از استانها نسبت به دوره بلندمدت بارش بیشتری دریافت نکردهاند.
ایسنا نوشته، بارندگی در همه استانها کمتر از حد نرمال بوده است و در این زمینه هرمزگان بدترین وضعیت را تجربه میکند چراکه ۷۳.۳ درصد کمتر از حد نرمال طی سال آبی جاری بارش دریافت کرده است. سیستان و بلوچستان نیز از جمله استانهای کم بارشی است که با اختلاف کمی از هرمزگان، کاهش ۷۱.۵ درصدی بارش را داشته است.
استان تهران نیز از جمله استانهایی است که با کمبارشی روبرو بوده است. در حالی که میانگین بارش تهران در بلند مدت ۲۶۴.۹ میلیمتر است ولی در سال آبی جاری تنها بهطور میانگین ۱۳۶.۹ میلیمتر بارش دریافت کرده است که نشاندهنده کاهش ۴۸.۳ درصدی بارش در این استان است.
گفتنی است، سال آبی در ایران از اول مهرماه شروع میشود و تا ۳۱ شهریور سال بعد ادامه پیدا میکند.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ