نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، علی تیموری روز شنبه در گفت و گو با «ایشانی مدانگولا» سرپرست دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در ایران، درباره محورهای همکاری مشترک در زمینه مدیریت منابع طبیعی، مقابله با بیابانزایی و کاهش اثرات تغییرات اقلیمی؛ به چالشهای اقلیمی ایران به عنوان کشوری واقع در کمربند خشک و نیمهخشک جهان اشاره […]
به گزارش اکوایران، علی تیموری روز شنبه در گفت و گو با «ایشانی مدانگولا» سرپرست دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در ایران، درباره محورهای همکاری مشترک در زمینه مدیریت منابع طبیعی، مقابله با بیابانزایی و کاهش اثرات تغییرات اقلیمی؛ به چالشهای اقلیمی ایران به عنوان کشوری واقع در کمربند خشک و نیمهخشک جهان اشاره و بر اهمیت همکاریهای بینالمللی برای حفظ و احیای منابع طبیعی تاکید کرد.
به گزارش ایرنا،رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور با اشاره به وسعت ۱۳۵ میلیون هکتاری عرصههای منابع طبیعی تحت مدیریت این سازمان و وجود ۳۲ میلیون هکتار اراضی بیابانی، خواستار همکاری UNDP در اجرای طرحهای آبخیزداری و کاهش کانونهای بحرانی گرد و غبار شد.
وی به برنامه کاشت یک میلیارد اصله درخت در کشور به عنوان یک طرح مشارکتی با مردم اشاره کرد و گفت: آمادگی سازمان منابع طبیعی را برای همکاری با دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد در چارچوب اهداف و ماموریتهای این سازمان است.
ایشانی مدانگولا سرپرست دفتر برنامه توسعه سازمان ملل متحد، در این دیدار با تشریح محورهای همکاری دفتر توسعه سازمان ملل متحد با نهادهای دولتی ایران، تشکیل صندوقهای خرد اعتباری در استانها و مناطق محلی را به عنوان گامی موثر در راستای توسعه همکاریها پیشنهاد داد.
وی با اشاره به پیچیدگی مدیریت منابع طبیعی و متغیرهای متعدد دخیل در آن بر اهمیت استفاده از ظرفیت جوامع محلی در اجرای طرحهای مرتبط تاکید کرد.
مدانگولا با اشاره به کاهش منابع مالی بینالمللی برای حفظ منابع طبیعی اعلام کرد که دفتر UNDP تلاش خواهد کرد تا تاثیر تحریمها بر محیط زیست ایران را به حداقل برساند و سهمیه مالی ایران در زمینه تغییرات اقلیمی را دریافت کند.
وی همچنین از رایزنی با صندوقهای مالی برای ارائه پیشنهادهایی در زمینه آب، خشکسالی، تغییرات اقلیمی، طوفانهای گرد و غبار و بیابانزدایی خبر داد.
در این دیدار، دو طرف بر گسترش همکاریها در زمینههایی چون آبخیزداری و مقابله با طوفانهای گرد و غبار در قالب پروژههای پایلوت و کوچکمقیاس تاکید کرد و خواستار تداوم گفتگوها برای بررسی زمینههای همکاری بیشتر شدند.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ