نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، مقامات مسئول اعلام کردهاند که با خروج بیش از ۸۰۰ هزار نفر از اتباع از ابتدای سال، این روند در راستای ساماندهی جمعیت، مدیریت ناترازیهای انرژی و پاسخ به نگرانیهای امنیتی ادامه خواهد یافت. اسکندر مومنی وزیر کشور با اشاره به روند خروج اتباع غیرقانونی، اظهار کرد: از ابتدای امسال تا امروز […]
به گزارش اکوایران، مقامات مسئول اعلام کردهاند که با خروج بیش از ۸۰۰ هزار نفر از اتباع از ابتدای سال، این روند در راستای ساماندهی جمعیت، مدیریت ناترازیهای انرژی و پاسخ به نگرانیهای امنیتی ادامه خواهد یافت.
اسکندر مومنی وزیر کشور با اشاره به روند خروج اتباع غیرقانونی، اظهار کرد: از ابتدای امسال تا امروز حدود ۸۰۰ هزار نفر از اتباع از کشور خارج شدند که بیش از ۷۰ درصد آنها خودمعرف و داوطلبانه بودهاند.
نادر یاراحمدی، مدیرکل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور، نیز با تأیید این آمار، جزئیات بیشتری ارائه داد و گفت: از ابتدای سال ۱۴۰۴ تاکنون ۷۱۷ هزار و ۶۵۸ تبعه افغانستانی از ایران خارج شدهاند. این افراد از سه مرز اصلی دوغارون، میلک و مرز خراسان جنوبی به کشورشان بازگشتهاند.
به گزارش رکنا، وی همچنین تأکید کرد: حدود ۸۰ درصد کسانی که اکنون در حال خروج از کشورند، خودمعرف هستند. این آمار نشان میدهد که بخش بزرگی از خروج به صورت داوطلبانه و با آگاهی از الزامات قانونی انجام شده است.
مرکز امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور در اطلاعیهای رسمی، به دارندگان برگه سرشماری هشدار داد که اعتبار این برگهها در تاریخ 30 / 12 / 1403 به پایان رسیده است و این گروه از اتباع باید به صورت خودمعرف از کشور خارج شوند، در غیر این صورت دستگیر و طرد خواهند شد.
مدیرکل امور اتباع با اشاره به این طرح، گفت: تا این لحظه بیش از ۷۱۷ هزار نفر از اتباع افغانستانی از کشور خارج شدهاند. ما متعهدیم در نیمه نخست سال ۱۴۰۴، وضعیت دو میلیون و ۳۳ هزار نفری را که برگه سرشماری دارند، تعیین تکلیف کنیم. این روند با قدرت ادامه دارد و هیچ توقفی نخواهد داشت.
این طرح با هدف کاهش جمعیت مهاجر از بیش از ۶.۱ میلیون نفر به «سقف استاندارد جهانی» حدود سه میلیون نفر طراحی شده است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ