نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، بررسی بازار خرید و فروش مسکن در تهران نشان میدهد که برای خرید یک آپارتمان نوساز ۴۰ تا ۵۰ متری، حداقل بودجه مورد نیاز بین ۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۴ میلیارد تومان است. اگر امکاناتی مانند آسانسور و پارکینگ نیز در نظر گرفته شود، این رقم به حدود ۴ تا […]
به گزارش اکوایران، بررسی بازار خرید و فروش مسکن در تهران نشان میدهد که برای خرید یک آپارتمان نوساز ۴۰ تا ۵۰ متری، حداقل بودجه مورد نیاز بین ۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۴ میلیارد تومان است. اگر امکاناتی مانند آسانسور و پارکینگ نیز در نظر گرفته شود، این رقم به حدود ۴ تا ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان افزایش مییابد.
برای نمونه، در محله پیروزی، یک آپارتمان ۴۹ متری، ۲ سال ساخت و مجهز به امکانات یادشده، با قیمت ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان عرضه شده است. همچنین در محله وحیدیه، یک واحد ۴۷ متری نوساز با همین امکانات، ۴ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
اما در محله خواجهنصیر نیز، یک واحد ۴۰ متری با ۲۵ سال عمر بنا، ۲ میلیارد و ۹۵۰ میلیون تومان و در محله گلبرگ غربی، یک آپارتمان ۴۱ متری با ۲۰ سال ساخت، ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان قیمتگذاری شده است.
اگر نوساز بودن ملاک نباشد، بر اساس فایلهای موجود در بازار، حداقل قیمت خرید آپارتمان در تهران از حدود ۱ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تا ۲ میلیارد تومان آغاز میشود. البته با این بودجه نمیتوان انتظار آپارتمانهایی با سن بنای کمتر از ۲۰ سال یا امکاناتی مانند آسانسور، پارکینگ و انباری را داشت. بسیاری از این واحدها در طبقات زیرهمکف قرار دارند، سندشان قولنامهای است و اغلب در محلههایی با بافت فرسوده و دسترسی محدود واقع شدهاند.
ابعاد واقعی بازار سرمایهگذاری ساختمانی در تهران نسبت به ۱۸سال گذشته، تقریبا هیچ تغییری نکرده، آن هم در شرایطی که روند تقاضا در بازار مسکن دستکم از محل افزایش تعداد خانوارها در پایتخت حدود ۲۰درصد افزایش یافته است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
Δ