نظر رهبر انقلاب درباره برگزاری روضه‌خوانی و سینه‌زنی در غیر عاشورا

به گزارش خبرنگار مهر، یکی از ویژگی‌های دیدارهای فرهنگی رهبر انقلاب تبیین مسائل مرتبط با حوزه دین و فرهنگ و ارائه نقطه‌نظرهای مدبرانه و هدفمند ایشان است. بیانات ایشان معمولاً به جای کلی‌گویی، بر مسائل حساس و کلیدی تأکید می‌کند و این ویژگی باعث شده تا سخنان ایشان، نه تنها توصیه‌های اخلاقی، بلکه نقشه‌راهی معنوی و فرهنگی برای جامعه ذاکران و هیئات مذهبی تلقی گردد.

حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی در بیانات خود در دیدار اعضای گروه ویژه و گروه معارف اسلامی صدای جمهوری اسلامی ایران که در تاریخ ۱۳۷۰/۱۲/۱۳ ایراد شده است به مسئله جایگاه و حدود و ثغور مراسم‌های عزاداری پرداخته و بیان داشته‌اند:

«روضه‌خوانی و سینه‌زنی باید باشد؛ اما نه در هر عزایی. این را بدانید که روضه خواندن و گریه کردن – آن سنت سنیه – مربوط به همه‌ی ائمه نیست؛ متعلق به بعضی از ائمه است. حالا یک وقت در جمع و مجلسی کسی روضه‌ای می‌خواند، عده‌ای دلشان نرم می‌شود و گریه می‌کنند؛ این عیبی ندارد. اصلاً عزاداری کردن یک حرف است، روضه‌خوانی و سینه‌زنی راه انداختن یک حرف دیگر است.

روضه‌خوانی و سینه‌زنی راه انداختن، مخصوص امام حسین است؛ حداکثر مربوط به بعضی از ائمه است؛ آن هم نه به این وسعت. مثلاً در شب و روز تاسوعا و عاشورا بخصوص، در شب و روز بیست‌ویکم ماه رمضان، سینه‌زنی و عزاداری و برپایی جلسات خوب است؛ ولی مثلاً در مورد حضرت موسی بن جعفر (علیه‌السّلام) – با این‌که وفات آن بزرگوار از وفات‌های دارای روضه‌خوانی است – من لزومی نمی‌بینم که سینه‌زنی بشود؛ یا مثلاً در سالگرد شهادت حضرت زهرا (سلام‌اللَّه‌علیها) مناسبتی ندارد که ما بیاییم نوحه‌خوانی و سینه‌زنی کنیم؛ بهتر این است که در آن موارد، شرح مصائبشان گفته بشود. شرح مصائب، گریه‌آور است.

من خودم الان در ایام ماه محرّم که نمی‌توانم روضه بروم، چون آن احساس و عشقی که در دل هر شیعه هست و دلش می‌خواهد در عزاداری شرکت کند، لذا من این را با خواندن «نفس‌المهموم» حاج شیخ عباس قمی – که یک کتاب عربی است – اشباع می‌کنم؛ این خودش گریه‌آور است و برای من کار چند نفر روضه‌خوان را می‌کند. حتماً لازم نیست که عزاداری به همان شکل سنتیِ روضه‌خوانی باشد که اولش چیزی می‌خوانند و بعد هم احیاناً آخرش دمی می‌گیرند و سینه‌ای می‌زنند؛ نه، شرح حال را بیان کنید؛ مثلاً یک نفر با بیان خوب و لحن محزونی، وضع زندان رفتن حضرت موسی بن‌جعفر را بیان کند؛ حوادث تلخ زندان را بیان کند؛ بعد شهادت حضرت را بیان کند؛ بعد مراسم تشییع را بیان کند؛ در این صورت هر کس که آن‌جا نشسته باشد، دلش نرم می‌شود.»