هشدار عالم افغانستانی نسبت به رفتارهای توهین آمیز امارت اسلامی

به گزارش خبرگزاری مهر، رئیس مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان، در واکنش به بازداشت، ضرب‌وشتم و تحقیر آیت الله حسین‌داد شریفی ـ از علمای برجسته شیعه ـ توسط مأموران اداره امر به معروف و نهی از منکر امارت اسلامی در غرب کابل، بیانیه‌ای هشدارآمیز را صادر کرد.

حجت‌الاسلام سید عیسی حسینی مزاری این اقدام را نه صرفاً تعرض به یک شخص، که «اهانت به جایگاه روحانیت» و «تضییع حق عمل به فقه جعفری» خواند و با اشاره به تکرار این‌گونه حوادث پس از نادیده‌گرفته شدن مذهب جعفری در طرزالعمل جدید قضایی، هشدار داد که تداوم چنین سلیقه‌ورزی‌هایی می‌تواند به شکاف عمیق میان جامعهٔ همیشه همراه شیعیان و بدنهٔ حاکمیت بینجامد. وی خواستار بازنگری جدی در نحوهٔ گزینش مسئولان و مأموران اجرایی در مناطق شیعه‌نشین، به‌ویژه غرب کابل شد.

خبرگزاری صدای افغان(آوا) ـ متن کامل این بیانیه حجت‌الاسلام والمسلمین سید عیسی حسینی مزاری، رئیس مرکز فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی تبیان به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

جامعه افغانستان، با تمام تنوع قومی و مذهبی خود، همواره به التزام عملی به ارزش‌های دینی و شعائر اسلامی شهره بوده است. علما و روحانیون، به عنوان وارثان انبیا، در طول تاریخ پر فراز و نشیب این سرزمین، نقش بی‌بدیلی در پاسداری از کیان اسلام، تحکیم بنیان خانواده و حفظ همبستگی ملی ایفا کرده‌اند. بر همین اساس، هرگونه اقدام که شأن و جایگاه این قشر تأثیرگذار را مخدوش سازد، نه یک رخداد منفرد، بلکه زخمی بر پیکره وحدت و کرامت ملی تلقی می‌گردد.

امروز که امارت اسلامی مسئولیت خطیر اداره کشور را بر عهده دارد، حمایت و همراهی آحاد مردم، بزرگترین پشتوانه برای عبور از چالش‌ها و ساختن افغانستانی آباد و متحد است. این پشتوانه جز با عدالت‌ورزی، احترام به باورها و پرهیز از رفتارهای تنش‌زا و تفرقه‌افکنانه به دست نمی‌آید.

شرح ماوقع: آنچه بر عالم دینی گذشت

اخیراً در پی مأموریتی از سوی محتسبین اداره امر به معروف و نهی از منکر امارت اسلامی در غرب کابل، آیت الله حسین‌داد شریفی، از علمای برجسته و شناخته‌شده شیعه، در ارتباط با جاری ساختن عقد نکاح شرعی یک زوج جوان، بازداشت شد.

بر اساس گزارش‌های رسیده، این زوج که برای تدارک مقدمات مراسم عروسی خود به بازار رفته بودند، در مواجهه با محتسبین، اعلام داشتند که صیغه عقد شرعی آنان از قبل توسط آیت الله شریفی جاری گردیده است. متعاقباً و بدون آنکه فرصت کافی برای ارائه توضیحات در اختیار این عالم دینی گذاشته شود، ایشان احضار و به حوزه ۱۸ پولیس منتقل گردیده و در کمال تأسف و ناباوری، مورد ضرب‌وشتم، تحقیر و اهانت مأمورین قرار گرفته است. نهایتاً، ایشان تنها پس از سپردن یک تعهد اجباری و کتبی از بازداشت رهایی یافتند. این در حالی است که بنابر برخی اخبار تأییدنشده، آن زوج جوان همچنان در بازداشت به سر می‌برند.

اینجانب، ضمن محکوم نمودن این رفتار نسنجیده و دور از شأن یک نظام اسلامی، عرض می‌کنم:

نخست: برخورد تحقیرآمیز و توهین به آیت الله شریفی، صرفاً تعرض به یک شخص حقیقی نیست؛ بلکه توهینی آشکار به یک جایگاه و یک قشر وسیع از جامعه، یعنی «جامعه روحانیت» است. نکته تأمل‌برانگیز آنجاست که بدنه اصلی نیروها و مسئولین امارت اسلامی نیز خود برخاسته از میان علما و طلاب علوم دینی هستند و اهانت به یک عالم، حیثیت جمعی این صنف شریف را نشانه رفته است.

دوم: این برخورد، تعرض به یک شخص در قامت یک روحانی هم نیست، بلکه مصداق بارز بی‌حرمتی به یک مذهب و مکتب فقهی است. آیت الله شریفی دقیقاً بر اساس موازین فقه جعفری و با اخذ رضایت کامل طرفین و خانواده‌هایشان، صیغه نکاح را جاری ساخته است. تحدید و تعرض به ایشان، به معنای تحدید عمل به فقه اهل بیت (علیهم السلام) و بی‌اعتنایی به حقوق مسلّم مذهبی شهروندان شیعه تلقی می‌گردد.

اینجانب به عنوان یک طلبه و فعال اجتماعی که سال‌هاست در میدان خدمت به مردم و همکاری با ساختار حاکمیت حضور داشته است، قویاً هشدار می‌دهم: در شرایط حساس کنونی که امارت اسلامی به‌طور روزافزونی نیازمند بسط پایگاه اجتماعی خود در میان توده‌های مردم، به‌ویژه جامعه بزرگ و تأثیرگذار شیعیان افغانستان است، تداوم چنین برخوردهای خودسرانه و تنش‌زایی، جز دور ساختن کتله‌های عظیم مردمی و ایجاد دیوار بی‌اعتمادی، ثمره دیگری نخواهد داشت.

متأسفانه این واقعه، یک حادثه مجزا و استثنائی نیست. در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، به‌ویژه پس از اعلام و نافذ گردیدن طرزالعمل جدید جزایی و قضایی محاکم که در آن جایگاه فقه جعفری و حقوق پیروان مکتب تشیع به‌شکلی آشکار نادیده گرفته شد، فضایی از نگرانی و یأس در میان شهروندان شیعه پدید آمده است.

این فضای غبارآلود، بسترساز بروز سلسله اقداماتی شده که دل جامعه را می‌آزارد: از بازداشت‌های بی‌مورد و بدون دلیل قانونی گرفته تا ایجاد موانع و اعماد محدودیت‌های نوپدید در برگزاری مراسم و مناسک دینی و مذهبی شیعیان، مجالس ذکر اهل بیت (ع) و گرامی‌داشت شخصیت‌ها و بزرگان جهان تشیع و اسلام. الگوی تکراری این رفتارها نشان می‌دهد که یا یک بی‌برنامگی مطلق در سطوح میانی وجود دارد، یا عناصری مغرض به‌دنبال تیره ساختن مناسبات میان مردم و نظام اسلامی هستند.

امارت اسلامی پایبندی خود را ثابت کند

با اتکا به شناخت نسبتاً دقیقی که از سیاست‌های کلان و رویکردهای رهبری امارت اسلامی دارم، به‌صراحت و با قاطعیت اعلام می‌کنم که چنین اقدامات زشتی قطعاً برخاسته از سلیقه‌های شخصی، کج‌فهمی‌ها و رویه‌های ناصواب موردی در میان برخی مأمورین جزء است و با منطق کلی نظام که شعار تأمین امنیت برای همه و حکومتداری فراگیر را سر می‌دهد، در تضاد آشکار قرار دارد.

اما صرف «سلیقه‌ای و موردی» خواندن این وقایع، دیگر از مقبولیت لازم برخوردار نخواهد بود. تداوم و تکرار این رسوایی‌ها، نیازمند یک اقدام جدی، شفاف و اعتمادساز از سوی ارکان مرکزی امارت اسلامی است تا نشان دهد در عمل تفاوتی میان شهروندان شیعه و سنی، عالم جعفری و حنفی قائل نیست.

بر این اساس، برای خروج از این بحران اعتماد، جلوگیری از تکرار فاجعه و اثبات حسن نیت، دو اقدام فوری و اساسی ذیل را از جانب مقامات ذی‌صلاح امارت اسلامی مطالبه می‌نماییم:

اول: عذرخواهی

از آیت الله حسین‌داد شریفی، که عالمی شناخته‌شده و محترم در میان جامعه تشیع در غرب کابل است، عذرخواهی به‌عمل آید و حرمت شکسته‌شده ایشان، ترمیم گردد. این عذرخواهی، نه یک عقب‌نشینی، که نشانه قدرت یک نظام مسئولیت‌پذیر است.

دوم: مجازات عبرت‌آموز عاملان

تمامی افرادی که در هتک حرمت، توهین، ضرب‌وشتم و بازداشت خودسرانه این عالم روحانی نقش داشته‌اند، بدون هیچ‌گونه اغماض و مسامحه‌ای، شناسایی و مجازات شوند تا عبرتی برای دیگر مأمورینی باشد که با رفتارهای فراقانونی خود، آبروی نظام را می‌برند.

در خاتمه، این تذکر جدی و نه توصیه را خطاب به ارکان تصمیم‌ساز امارت اسلامی دارم:

رویکرد کنونی در گزینش، انتصاب و مدیریت نیروها، مسئولان و مدیران اجرایی در مناطق شیعه‌نشین، به‌ویژه منطقه بسیار مهم غرب کابل، نیازمند یک تجدیدنظر اساسی و عمیق است. این مناطق نباید به حیاط خلوت عناصر متعصب، تنگ‌نظر و کسانی تبدیل شود که منطق دین را به درستی درک نکرده‌اند. تداوم این سلیقه‌ورزی‌های ضدامنیتی و ضدهمدلی، به مثابه سمی مهلک، پیکره وحدت ملی را خواهد پوساند.

مباد آنکه خدای‌ناخواسته استمرار این رفتارهای تبعیض‌آمیز و ناموجه، به ایجاد کینه‌های عمیق، نفرت‌های خاموش، دلخوری‌های مزمن و نهایتاً فاصله‌ای جبران‌ناپذیر میان بدنه حاکمیت و جامعه همیشه مظلوم، اما همیشه همراه و در صحنه شیعیان افغانستان منجر شود. آن روز، حسرت و پشیمانی سودی نخواهد بخشید.

از درگاه خداوند متعال، عزت اسلام، وحدت مسلمین و تعالی افغانستان عزیز را مسئلت دارم.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته