نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
به گزارش اکوایران، در سال گذشته خانوارهای شهری در استان تهران بیش از نیمی از هزینههای خود را به مسکن اختصاص دادهاند. آمارها حاکی از آن است که در سال گذشته سهم هزینه مسکن از کل هزینههای خانوار شهری در سه استان بالاتر از میانگین کشوری ثبت شده است. به بیان دقیقتر سهم هزینه مسکن […]
به گزارش اکوایران، در سال گذشته خانوارهای شهری در استان تهران بیش از نیمی از هزینههای خود را به مسکن اختصاص دادهاند.
آمارها حاکی از آن است که در سال گذشته سهم هزینه مسکن از کل هزینههای خانوار شهری در سه استان بالاتر از میانگین کشوری ثبت شده است. به بیان دقیقتر سهم هزینه مسکن از کل هزینههای خانوار شهری در عمده استانهای کشور پایینتر از میانگین کشوری بوده است.
پایینترین سهم هزینه مسکن از کل هزینه خانوار شهری در سال گذشته در استان کهگیلویه و بویراحمد محاسبه شده است.
ذکر این نکته ضروری است که مسکن یکی از اقلام اساسی سبد خانوار است که هرچقدر قیمت آن بالا رود، خانوار امکان حذف کردن آن را ندارد و در نهایت میتوان به خانههای کوچکتر و در مناطق ارزانتر نقل مکان کند. از این جهت، بررسی دادههای مربوط به مسکن اهمیت ویژهای در اقتصاد ایران دارد.
دادههای مرکز آمار نشان میدهد ، به صورت میانگین 42.4 درصد از کل هزینه خانوارهای شهری در کل کشور به مخارج مسکن تعلق گرفته است. براین اساس سهم هزینه مسکن از کل هزینه خانوار شهری در سه استان بالاتر از میانگین کل کشور اعلام شده است. خانوارهای ساکن در مناطق شهری استان تهران، 55.8 درصد از کل هزینههای خود را خرج مسکن کرده و بالاترین رقم در کل کشور را ثبت کردهاند.
خانوارهای شهری در استانهای فارس و البرز به ترتیب 48.8 درصد و 44.7 درصد از کل هزینه خود را به مسکن اختصاص داده و بعد از تهران در رتبههای دوم و سوم قرار گرفتهاند.
سهم هزینههای مسکن از کل هزینهها در مناطق شهری سه استان لرستان، کرمان و کهگیلویه و بویراحمد پایینترین میزان را در کل کشور داشته است. به طوری که سهم مخارج مسکن از کل مخارج در این سه استان به ترتیب 20.2 ، 19.3 و 18.5 درصد مورد برآورد قرار گرفته است.
خانهدار شدن در ایران چقدر سختتر از بقیه دنیاست؟ بررسی دادههای جهانی نشان میدهد پاسخ این سؤال، حداقل از منظر شاخصهای بینالمللی، مثبت است.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
Δ