نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
لطفا پاسخ را به عدد انگلیسی وارد کنید:
مرا به خاطر بسپار
جعفر تشکری هاشمی رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران در سیصد و هفتمین جلسه شورای شهر تهران و در جریان بررسی لایحه نرخ کرایه بلیت مترو شهر تهران و حومه در سال 1404گفت: نرخ بلیط مترو در سال 1404 نسبت به سال 1403 به میزان 25 درصد در تمام افزایش قیمت […]
جعفر تشکری هاشمی رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران در سیصد و هفتمین جلسه شورای شهر تهران و در جریان بررسی لایحه نرخ کرایه بلیت مترو شهر تهران و حومه در سال 1404گفت: نرخ بلیط مترو در سال 1404 نسبت به سال 1403 به میزان 25 درصد در تمام افزایش قیمت و در خط پرند 11 درصد کاهش قیمت خواهد داشت.
وی ادامه داد: بهای بلیت درون شهری کارت مبلغ دار برای سال آینده مبلغ 4 هزار و 125 تومان، برای خط پنج مبلغ 5 هزار و 950 تومان، برای خط هشتگرد 13هزار و 325 تومان و برای پرند مبلغ 13 هزار و 325 تومان خواهد بود.
تشکری هاشمی درخصوص بهای بلیط تک سفرهای که بصورت الکترونیک خریداری شود گفت: در مصوبه امسال معین شده در صورت خرید بلیط با کارت بانکی تخفیف هایی اعمال شود و در همین راستا بهای بلیت درون شهری کارت مبلغ دار برای سال آینده مبلغ 6 هزار و 444 تومان، برای خط پنج مبلغ 7 هزار و 735 تومان، برای خط هشتگرد 17 هزار و 322 تومان و برای پرند مبلغ 17 هزار و 322 تومان خواهد بود.
رئیس کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای شهر تهران تصریح کرد: باید تاکید کرد که بلیط مترو که بصورت نقدی خریداری شود کمی گران تر خواهد بود بر این اساس بهای بلیت درون شهری کارت مبلغ دار برای سال آینده مبلغ 7 هزار تومان، برای خط پنج مبلغ 8 هزار تومان، برای خط هشتگرد 18هزار تومان و برای پرند مبلغ 18 هزار تومان خواهد بود.
تشکری هاشمی گفت: بهای کارت بلیت مبلغدار برای مسافران درون شهری ،مربوط به سفرهای تا 2 کیلومتر است و متناسب با افزایش طول سفر و به ازای هر کیلومتر (بعد از 2 کیلومتر)، 260 ریال به نرخ کرایه اضافه خواهد شد و نرخ کرایه سفرهای با مسافت بالاتر از 30 کیلومتر معادل نرخ کرایه سفر با مسافت 30 کیلومتر خواهد بود و افزایشی نخواهد داشت.
تشکری هاشمی درباره زمان اجرای این مصوبه و افزایش بهای بلیت اتوبوسها گفت: از ابتدای اردیبهشت ماه سال 1404 این مصوبه ملاک عمل خواهد بود.
مالکیت خانه در ایران فقط یک عدد ساده نیست؛ پشت این آمار، تفاوتهای عمیق اقتصادی و اجتماعی بین استانها، شهرها و روستاها پنهان شده است. بررسی دادههای هزینه و درآمد خانوار در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مازندران، گیلان و هرمزگان بالاترین نرخ مالکیت مسکن را دارند، در حالی که تهران و قم در انتهای جدول قرار گرفتهاند. اما تصویر اصلی زمانی آشکار میشود که دادهها را به تفکیک شهری و روستایی بررسی کنیم.
ملادن آداموویچ، یکی از کارمندان سابق گوگل، در آوریل ۲۰۰۹ وبسایتی به نام نامبیو راهاندازی میکند تا کاربران بتوانند اطلاعات مربوط به هزینه زندگی در کشورهای مختلف و شهرها را به اشتراک بگذارند و با هم مقایسه کنند. نامبیو به کاربران کمک میکند تا بتوانند وضعیت زندگی در شهرها و کشورهای مختلف را به شکل ملموس و قابل مقایسه ببینند و تصمیمات مالی یا مهاجرتی خود را بهتر برنامهریزی کنند. این وبسایت بر اساس دادههایی که کاربران وارد میکنند، به سرعت رشد میکند و تا سال ۲۰۲۰، به بزرگترین پایگاه داده کاربرمحور جهان در زمینه اطلاعات شهری تبدیل میشود. ایران هم جزو ۱۱۲ کشوری است که دادههای آن در این پایگاه مقایسه و تحلیل میشود. شاخص کیفیت زندگی در این سایت بر اساس ترکیبی از هشت زیرشاخص محاسبه میشود که شامل قدرت خرید، ایمنی، بهداشت، هزینه زندگی، نسبت قیمت ملک به درآمد، زمان رفتوآمد، میزان آلودگی و شرایط آبوهوا. در ادامه، ما قصد داریم رتبه ایران در مقایسه با این ۱۱۲ کشور را از نظر دسترسی به مسکن بر اساس شاخصهای مدنظرنامبیاو مورد تشریح قرار دهیم.
یک آمار رسمی و تازه از نبض تولید مسکن در شهر تهران نشان میدهد، ساختوساز با شاخص «تیراژ واحدهای مسکونی جدید» با رشد بیش از 91 درصدی، تا 2 برابر افزایش پیدا کرده است. آیا این رشد به معنای «پایان رکود ساختمانی» است؛ آن هم به رغم موانع مختلف جلوی پای سرمایهگذاران؟
در این گزارش، دادههای مالکیت خانه حاصل از پرسشنامه طرح آمارگیری هزینه و درآمد خانوارهای شهری و روستایی سال ۱۴۰۳ مورد بررسی قرار گرفت. این دادهها نشاندهنده میزان مالکیت خانه در استانها هستند که استان مازندران با ۸۸ درصد مالکیت در رتبه نخست قرار دارد. با تفکیک دادهها به مناطق شهری و روستایی، مشاهده شد که درصد مالکیت در هر بخش تغییر کرده و به تبع آن رتبهبندی استانها نیز دچار تغییراتی شد. همچنین مقایسه مالکیت در مناطق شهری و روستایی در هر استان نشان میدهد که میزان مالکیت در مناطق روستایی به طور معمول بیشتر از شهری است، اما در برخی استانها، این اختلاف میان مناطق شهری و روستایی بیش از سایرین قابل توجه است و شکاف اقتصادی و قیمتی بین این مناطق را برجسته میکند.
Δ